ဒီလိုလူမ်ိဳး အမ်ားၾကီး ရွိသင္႕တယ္

ဝက္ကုိ ပရဟိတ စာေတြခ်ည္း ေရးေနတယ္ မေျပာပါနဲ႕ အသက္ကေလးရလာေတာ႕ေလ (အဟက္ ေတာ္ေတာ္ၾကီးေနရွာျပီ ကုိးးး) အဲလိုမ်ိဳး စာေလးေတြပဲ ေရးခ်င္ေတာ႕တယ္ (မုိက္တယ္ကြာ ေလသံကေတာ႕) ျပီးေတာ႕ ဆားခ်က္တာလဲ ပါတာေပါ႕ေနာ္ ဟီးးး အခုတေလာ ဘာမွမေရးျဖစ္ေတာ႕ သူမ်ားေတြဆီက ကုန္ၾကမ္းလုိက္စု ေနတယ္ေလ ဟဟဟဟ

-----------

ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေန ့လံုး အရမ္းပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနတာ သေဘာၤ ျပန္ထြက္ဖို ့အတြက္ ျပင္ဆင္ရင္းေပါ ့ ညေန သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ တစ္ခါတစ္ေလ အပ်င္းေျပေလး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ သြားထိုင္ျဖစ္တယ္ သူတုိ့လာေခၚတာနဲ႕ ကိုယ္လည္းစိတ္က အရမ္းပင္ပန္းေနၿပီ

ဒီလို လမ္းေဘးဘက္ဖက္ရည္ဆိုင္မထုိင္ျဖစ္တာလည္းၾကာေပါ့ေလ အဲဒါနဲ ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့အတူတူ လမ္းထိပ္က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ျဖစ္တယ္

လူငယ္ေတြဆိုတဲ့အတိုင္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္တဲ ့အခ်ိန္ ဟိုေျပာဒီေျပာ ေလွ်ာက္ေျပာေနၾကတာ အဲဒီအထဲမွာ တန္ဖိုးရွိတဲ ့စကားဆိုလုိ ့တစ္လံုးမွ မပါဘူး သူငယ္ခ်င ္းတစ္ေယာက္က အေၾကာင္း အရာ တစ္ခု ဗ်ာ ဘာလဲေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး အဲဒါေျပာေနလုိ ့စိတ္၀င္တစားနားေထာင္ေနတုန္း ျဗဳန္းဆို ေျခေထာက္ကို လက္တစ္စံုက အားရပါးရလာကိုင္တာ ခံစားလိုက္ရတယ္ ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ လန့္သြားတာေပါ့ ၿပီးေတာ့ အသံေလး တစ္သံပါ တစ္ခါတည္း ထြက္လာတယ္

(ကိုႀကီးရယ္ သား ထမင္းစားဖို ့မရွိလုိ ့မုန္ဖိုးေလး တစ္ဆယ္ေလာက္ေပးပါ) တဲ့

တစ္ဆယ္ဆိုတဲ ့ေငြက ဘာလုပ္လို ့ရမလဲ

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဆိုင္ရွင္နဲ ့ က်န္တဲ ့သူငယ္ခ်င္းေတြက အာရံုေနာက္တယ္ မရွိဘူးတဲ ့

ဆိုင္ရွင္ကလည္းေမာင္းထုတ္ေနတယ္

သူကလည္ းကြ်န္ေတာ္ေျခေထာက္ကု ိ မလြတ္ဘူးဗ်ာ အတင္းကိုဖတ္ထား

ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခံစားလိုက္ရတယ္ ငါ့ကိုအားကိုးတစ္ႀကီး ဖတ္တြယ္ထားတာပါ့လားလို ့

ကေလးကို ငံုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ရုပ္က သနားကမားေလးဗ်ာ့

ဒါနဲ ့ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္ ့ေျခေထာက္ကိုလႊတ္ဖို့ ၿပီးေတာ့ ခံုယူၿပီး ကြ်န္ေတာ္ အနားမွာ ခဏလာထိုင္ဖို့ ကေလးကိုေျပာလိုက္တယ္

တစ္ခါတည္း ဆိုင္ရွင္ကိုလည္းအေအးတစ္လံုးမွာလုိက္တယ္ဗ်ာ

"ကဲ ညီေလး အကို ့ေျခေထာက္ကို လႊတ္ေတာ့ေနာ္ ၿပီးရင္ ထိုင္ဖို့ ခံုေလး တစ္လံုးယူၿပီး ဒီနားမွာ ခဏထိုင္ ငါ့ညီကို အကိုေျပာစရာရွိတယ္ "

ဆိုၿပီး ေျပာလိုက္ေတာ့ က်န္တဲ ့သူေတြကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို အံ့ၾသတႀကီး ၾကည့္ေနတယ္

ကေလးကလည္း ခဏေတာ့ ေၾကာင္ေနတယ္ ေနာက္မွ ခံုေလးယူၿပီး အနားမွာလာထုိင္တယ္

အဲဒါနဲ ့ကြ်န္ေတာ္လည္း သူ ့ဆီက သိခ်င္တာေတြကိုစေမးေတာ့တာဘဲ

"ညီေလး ငါ့ညီမွာ မိဘေတြ မရွိေတာ့ဘူးလား အခု ငါ့ညီက အရြယ္လည္းေတာ္ေတာ္ေရာက္ေနၿပီး အလုပ္လုပ္မယ္ဆိုလုပ္ႏိုင္တယ္ ဘာလို့ မလုပ္တာလဲ " ဆိုေတာ့

သူက ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းဘဲ ျပန္ေျပာတယ္ဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္ ေတြ ့ဘူးတဲ ့ကေလးေတြထဲမွာ ယဥ္ေက်းတဲ ့ကေလးတစ္ေယာက္ေပါ့ဗ်ာသူ မ်က္လံုးေလး ကလည္ကလည္နဲ ့မ်က္ရည္ေတြ ၀ဲၿပီးေျပာေနတာေလးက သနားဖို့ ေကာင္းတယ္ဗ်ာ

"သားမွာ အေဖလည္း ရွိတယ္ အေမလည္း ရွိပါတယ္ ဒါေပမယ္ ့စီပြားေရးက အဆင္မေျပဘူး ညီေလး တစ္ေယာက္နဲ ့ညီမေလးတစ္ေယာက္လည္း ရွိတယ္ " တဲ ့

သူ အလုပ္အရမ္းလုပ္ခ်င္တယ္တဲ့

ဒါေပမယ့္ သူ ့ကို အလုပ္ဘယ္သူမွမေပးဘူး ေပးမယ့္သူမရွိဘူးတဲ ့

အဲဒါေၾကာင့္ သူေက်ာင္းက ျပန္လာတဲ ့အခ်ိန္ အိမ္ျပန္တဲ ့အခ်ိန္ သူတတ္ႏိုင္တဲ ့ဒီအလုပ္ကို ရွက္ေပမယ့္ သူလုပ္ေနရတာပါတဲ ့

ကြ်န္ေတာ္က

" ညီ အလုပ္ရမယ္ ဆို လုပ္မလား " ေမးေတာ့ သူ၀မ္းသာအားရ ေျဖတယ္ဗ်ာ

" လုပ္မယ္ " တဲ ့

ကဲဒါဆို အဆင္ေျပၿပီး ခဏေစာင့္ဆို

ကြ်န္ေတာ္လည္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ပိုင္ရွင္ကို ေခၚေတာ့တာဘဲ

ဆိုင္နာမည္က ေမတၱာေရႊရည္ တဲ ့

"ကဲ ဦးေလး ေရ ခဏလာပါဦးဗ်ာ ဦးေလး ေျပာထားတာ ေလဗ်ာ ဆိုင္မွာ အလုပ္သမားတစ္ေယာက္ေလာက္ေခၚမယ္ဆို တကယ္ေခၚမွာလား " ဆိုေတာ့

" အင္း ့လူလိုေနတယ္ " တဲ ့

" ဟုတ္ၿပီ ဒါဆို ဒီကေလးကို ဦးေလးဆိုင္မွာ ခန့္ ေပး သူ ့ကို ဦးေလးကဘယ္ေလာက္ေပးမလဲ က်န္တာ ကေလး အတြက္လစဥ္ကြ်န္ေတာ္ ေထာက္ပံ့မယ္ " ဆိုေတာ့

သူခဏ စဥ္းစားတယ္ဒါနဲ ့

" ဦးေလး တစ္လကို ထမင္းေကြ်းထား သူေက်ာင္းတက္ဖို ့အခ်ိန္ေပးလိုက္ တစ္လ ငါးေထာင္ေလာက္ဘဲ ေပးလိုက္ဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေသာင္းေပးမယ္ ဒါေပမယ္ ့ ကေလးကိုေက်ာင္းတက္ဖို့ေတာ့အခ်ိန္ ဦးေလးက နားလည္ေပးရမယ္ " ဆိုေတာ့

သူလည္း သေဘာတူတယ္

ဒါန ဲ့ကေလးကို ေသခ်ာေမး တကယ္လုပ္ခ်င္လား မလုပ္ခ်င္ဘူးလား

ဆိုေတာ ့သူလည္း လုပ္ခ်င္ပါတယ္တဲ ့

အိမ္ကိုေျပာလိုက္ဦးမယ္ဆိုေတာ့

ကြ်န္ေတာ္လည္း ေနာက္ေန ့သူ အေဖျဖစ္ျဖစ္ အေမျဖစ္ျဖစ္ပါ ေခၚလာဖို ့ေျပာလိုက္တယ္

ေနာက္ေန ့မနက္ ကိုးနာရီေလာက္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ သြားေတာ့

သူ ့မိဘေတြနဲ ့အတူ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေစာင့္ေနၾကတယ္ဗ်ာ ့

ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္တတ္ႏိုင္တာေလး ကေလး အတြက္ အ၀တ္အစားနညး္နည္းပါေပးလိုက္တယ္

တကယ္ခံစားရတယ္ဗ်ာ လက္အုပ္ေလးခ်ီၿပီး

မ်က္ရည္ေတြ၀ဲလို့ သူ အေမကလည္း ေက်းဇူးတင္တဲ့အေၾကာင္းေတြနဲ ့စံုေနတာဘဲ ဗ်ာ

ကြ်န္ေတာ္လည္း စိတ္ထဲမွာ တစ္မ်ိဳးႀကီး သူတို့ေျပာေနတာေတြလည္း ဘာမွမၾကားေတာ့ဘူး

လူႀကီးေတြ ေ ျပာတဲ ့ပီတိဆိုတာ ဒါမ်ားလားေပါ့

အားလံုးျပန္သြားတဲ ့အခ်ိန္မွာ ကေလး ကို ကြ်န္ေတာ္ ခြန့္အားေပးဖိုိ့က်န္ေသးတယ္

ဒါအေရးႀကိးတယ္ အားငယ္ေနတဲ ့သူ ့စိတ္ကို

ျမွင့္တင္ေပးဖို ့လိုတယ္

မဟုတ္ရင္ သူက လူထဲ လူ ့ဆိုတာထဲက မထြက္နိဳင္တဲ ့ကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္လာလိမ့္မယ္

အဲဒီေတာ့ ဟုတ္တာေကာ မဟုတ္တာေကာေပါ့ဗ်ာ

ကြ်န္ေတာ္ က အခု သေဘၤာလိုက္ေနတယ္

လူတိုင္းက မဟုတ္ေတာင္ လူေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက

ခင္ခင္မင္မင္ သူ ့ေနရာနဲ ့သူေလးစားမႈရွိတယ္

ဒါေပမယ့္ ဒါကေမြးကတည္းက ရလာတာလည္းမဟုတ္သလို

ခ်မ္းသာတဲ့ အသိုင္းကေနလည္း ေပါက္ဖြားလာတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ မ်ိဳးေပါ့

ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ဘယ္ေလာက္ဆင္းရဲတာ ဘယ္လိုေနခဲ့ရတာမ်ိဳးေလးေတြ

လူတစ္ေယာက္မွာ လုိခ်င္စိတ္ျဖစ္ခ်င္စိတ္ရယ္ ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္

ဒါရွိဖို ့လိုတယ္

ၿပီးေတာ ့ကိုယ္ကိုကုိယ့္ ယံုၾကည္စိတ္ ထားရမယ္

အားငယ္စိတ္မေမြးရဘူး

ျဖစ္ခ်င္တာကို ျဖစ္ေအာင္လုပ္ဖို ့

အျမဲတမ္းႀကိဳးစားေနမယ္

ျဖစ္ေအာင္ကို လုပ္မယ္ ျဖစ္ကို ျဖစ္ရမယ္ဆိုတာ မ်ိဳးထားရမယ္ ေပါ့

ကြ်န္ေတာ္ သိသေလာက္မွတ္သေလာက္ေလးေတြ ေျပာၿပီး

အားေပးလိုက္တယ္

တကယ္တမ္းေျပာရရင္ေလ ကေလးေတြနဲ ့ပါတ္သတ္ၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ဖို့ ဒီလို ကူညီဖို ့ တစ္ခါမွ အေတြးမ၀င္ဖူးပါဘူး ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္သူနဲ ့ေတြ ့ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွ မိဘမဲ့ေနတဲ ့ကေလးေတြအတြက္ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ ့ကေလးေတြ အတြက္ ဘယ္လို ကူညီမလဲ ဆိုတာ ေတြးလာတယ္ ခ်စ္သည္းကုိ အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ကြ်န္ေတာ့္ကို လူ ့ထဲ က လူတစ္ေယာက္ျဖစ္လာေအာင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ပိုၿပီး အဓိပၸါယ္ ျပည့္စံုေအာင္ အသိဥာဏ္တစ္ခု ေပးတဲ ့အတြက္ေပါ႕ ေနာက္တခ်က္ ကခ်စ္သည္းနဲ ့ကြ်န္ေတာ္ အတူတူလက္တြဲၿပီး မိဘမဲ့ကေလးေတြအတြက္ နားခိုရာ ေဂဟာေလး တစ္ခုကို ထူေထာင္ၿပီး ကေလးေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႕ ၾကိဳးစားေနပါတယ္ ခ်စ္သည္းအရင္ကတည္းက အဲလိုမ်ိဳးေလး လုပ္ခ်င္ေနတာေလ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႕ ပါရမီ ျဖည္႕ေပးခ်င္ပါတယ္

--------

ကဲ အဲဒီ အကုိၾကီးကေတာ႕ ဝက္ကေလးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းလိုလဲ ခင္ အမလိုလဲ ခ်စ္တဲ႕မမ တေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္သူပါ သူတုိ႕ရဲ႕ အၾကံအစည္ေလးေတြ ျမန္ျမန္ေအာင္ျမင္ႏိုင္ပါေစလို႕ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္ ေနာ္

လွည္းကူးျမိဳ ့က မိဘမဲ ့ကေလးမ်ား

ဘီယာတစ္ဗူးေသာက္မယ္ၾကံတိုင္း

သူတို႔ေလးေတြအတြက္ တစ္မနက္စာ ကို သတိရေပးပါ။

စီးကရက္ တစ္ဖြာရွိဳက္မယ္ၾကံတုိင္း

သူတို႔ေလးေတြအတြက္ မိုးေရဒဏ္မွ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ေအာင္စဥ္းစားေပးပါ။

မလိုအပ္တဲ့ေလာကဝတ္ေတြျပဳေနမဲ့အစား

တကယ္လိုအပ္ေနတဲ့သူတို႔ေလးေတြဆီ ေျပးျမင္ယာင္မိပါ။

ပီတိကိုစား အားရွိပါ၏......

“ကႀကီး”
“ကႀကီး”
“ခေခြး”
“ခေခြး”
“ဂငယ္”
“ဂငယ္”
“……..”
“……..”
သူငယ္တန္း သင္ရိုးၫြန္းတမ္း စာအုပ္ထဲက ျမန္မာသင္ပုန္းႀကီး ဖတ္စာသင္ခန္းစာေလးကို ကၽြႏ္ုပ္က ပထမ တစ္ေခါက္ အရင္ဆိုျပ။ ေနာက္မွ ကေလးေတြကို လိုက္ဆိုခိုင္းရင္း စိတ္ပါလက္ပါ စာသင္ၾကားေနစဥ္မွာ
“ဘုန္းဘုန္း၊ သမီးရဲ႕နံေဘးက သူငယ္ခ်င္းေလ…ဘာျဖစ္လဲ မသိဘူး။ ငိုေနတယ္”
“ေဟ ဟုတ္လား၊ ဘယ္သူလဲ?”
“ေခ်ာစု ပါ ဘုန္းဘုန္း”
ကၽြႏ္ုပ္လည္း ကမန္းကတန္း သြားၾကည့္လိုက္ေတာ့
“၀ါး…..၀ါး…..”
သမီးငယ္ ေခ်ာစုက ကၽြႏ္ုပ္ သူ႔အနီး ေရာက္လာကာမွ ပိုၿပီးေတာ့ ငိုခ်လိုက္ပါေလေရာ။ ဘယ္အခ်ိန္ ကတည္းက ၀မ္းနည္းေနၿပီး မ်ဳိသိပ္ထားလဲေတာ့ မသိ။ က်ိတ္ၿပီးေတာ့ ငိုေနခဲ့တာ။
“သမီးေခ်ာစု၊ ဘာေၾကာင့္မို႔ ၀မ္းနည္းၿပီး ငိုေနရတာလဲ? ဘုန္းဘုန္းကို ေျပာျပပါဦး”
“အင့္…..အင့္…..ဒီေန႔မနက္က သမီးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကို သူတို႔ရဲ႕ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ လာၾကတယ္။ သမီးမွာကေတာ့…..”
သမီးငယ္ ေခ်ာစုက ေျပာရင္းနဲ႔ ဆက္ၿပီးေတာ့ ငိုပါေလေရာ။
အင္း ေခ်ာစု ငိုမယ္ဆိုရင္လည္း ငိုခ်င္စရာပါပဲ။ အဲဒီကေလးကို ေ၀းလံတဲ့ ေက်းရြာတစ္ရြာက ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ကပဲ ကၽြႏု္ပ္က ေခၚေဆာင္လာခဲ့တာကိုး။ အေဖအေမကလည္းမရွိ။ အဘြားအိုႀကီးနဲ႔အတူ ေန ေနရတာေလ။ အဲဒီရြာေလးကို ကၽြႏ္ုပ္ ေရာက္သြားစဥ္မွာ ေခ်ာစုရဲ႕ အဘြားအိုကလည္း ဆံုးပါးသြားခဲ့ၿပီ။ အားကိုးရာမဲ့ ျဖစ္ေနတဲ့ ကေလးကို ကၽြႏ္ုပ္က ရြာလူႀကီးေတြဆီမွာ ခြင့္ပန္ၿပီး ၿမိဳ႕အစြန္နားက ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာေရး ေက်ာင္းကို ေခၚေဆာင္လာခဲ့ရတာ။
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းနားက သီလရွင္ေက်ာင္းေလး တစ္ေက်ာင္းမွာ အပ္ထားၿပီး အစစ အရာရာ ကၽြႏ္ုပ္က တာ၀န္ယူထားတာေလ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ေနတဲ့ ေခ်ာစု အပါအ၀င္ဆိုရင္ မိဘမဲ့ ကေလးအားလံုးေပါင္း ေလးဆယ္ေက်ာ္ကို ကၽြႏ္ုပ္က တာ၀န္ ယူထားတယ္။

လမ္းေပ်ာက္ေနတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ ဘ၀အတြက္ ေရွ႕ဆက္ ေလွ်ာက္လွမ္းရမယ့္ လမ္းေတြကို ရွာေပးရဦးမယ္ေလ။

ေယာက္်ားေလးေတြကိုေတာ့ ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ။ မိန္ကေလးေတြ ဆိုရင္ အနီးနားက သီလရွင္ေက်ာင္းေပါ့။ မိဘ မစံုလင္ေတာ့တဲ့ ကေလးေတြ ပါသလို၊ အမိျဖစ္ျဖစ္ အဖျဖစ္ျဖစ္ တစ္ဦးဦး ဆံုးပါးသြား တဲ့ ကေလးေတြလည္း ပါၾကတယ္ေလ။ ေခ်ာစုက သူငယ္တန္း တက္ေနတယ္ဆိုေပမဲ့ အသက္က ကိုးႏွစ္ရွိေနၿပီ။ အရင္က သူေနခဲ့တဲ့ ရြာမွာ စာမသင္ခဲ့ရဘူး။ အခုမွ စာကို စသင္ရတာ။ အသိစိတ္ကေလး က အေတာ္အတန္ ရွိေနၿပီေလ။
“ကဲ တိတ္ေတာ့ေနာ္ သမီး၊ မငိုနဲ႔ေတာ့၊ ဘုန္းဘုန္း သီခ်င္းဆိုျပမယ္ေနာ္။ ေက်ာင္းဆင္းတဲ့ အခါက်ရင္ သမီးကို ဘုန္းဘုန္း မုန္႔ေတြအမ်ားႀကီး ေပးလိုက္ဦးမယ္ေနာ္၊ တိတ္ တိတ္”
အင္း….. ကၽြႏ္ုပ္ကလည္း ကေလးေတာ့ မေခ်ာ့တတ္ဘူးေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အေရးႀကံဳလာရင္ သံုးဖို႔ ကေလးေခ်ာ့နည္းေလးေတာ့ သိထားရမယ္ေလ။ ကေလးေတြအတြက္ သီခ်င္းဆိုျပတာကိုလည္း ကၽြႏ္ုပ္က ေလ့က်င့္ထားရ ေသးတယ္။ သီခ်င္းဆို ေလ့က်င့္ထားရေသးတယ္ ဆိုလို႔ တျခားသီခ်င္းေတာ့ မထင္လိုက္နဲ႔ဦး။ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ လကၤာ၊ သံေပါက္ သီခ်င္းေလးေတြပါ။
အဂၤလိပ္ စကားပံုေလးတစ္ခု ၾကားဖူးတယ္။
ဆရာဆိုတာ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ စာသင္ရာမွာ ေကာင္းစြာရွင္းျပႏိုင္သူ တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ရမည္ ျဖစ္သလို၊ မိမိရွင္းျပေနေသာ အေၾကာင္းအရာေတြ အတြက္ ေကာင္းစြာ သရုပ္ေဆာင္ျပႏိုင္သူ တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ရမယ္တဲ့။
Teacher means that not only a good-narrator but also a good-performer is.
အဲဒီ စကားပံုလိုပါပဲ။ ကၽြႏ္ုပ္လည္း စာအသင္အျပေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားရတဲ့ အျပင္ ကေလးေတြ မၿငီးေငြ႕ေအာင္လည္းပဲ ကိုယ္ဟန္ အမူအယာနဲ႔ပါ သီခ်င္းေလးေတြ သီဆိုၿပီး သရုပ္ေဆာင္ျပရေသးတယ္။
ေခ်ာစုလည္း ငိုေနရာကေန တိတ္သြားရေအာင္ ကေလးေတြအားလံုးလည္း ေပ်ာ္ရႊင္သြားရေအာင္ ကၽြႏ္ုပ္က လက္ခုပ္တီးၿပီး ခါးနဲ႔ ဦးေခါင္းကို ဘယ္ညာ ယိမ္းကာ A, B, C, D သီခ်င္းေလးကို သီဆိုျပေနစဥ္
“ဒုတ္…..”
“ခြပ္”
“အား”
အသံေတြၾကားတဲ့ေနရာကို ကၽြႏ္ုပ္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့
“ေဟ့ ဟိုကေလးေတြ၊ ရပ္လိုက္စမ္း!”
ကၽြႏု္ပ္ရဲ႕ အသံကို ၾကားလိုက္ေတာ့ ရန္ျဖစ္ေနတဲ့ ေယာက္်ားေလး ႏွစ္ေယာက္ ၿငိမ္သြားပါေလေရာ။
“ဘာျဖစ္လို႔ ရန္ျဖစ္ေနရတာလဲ?”
“သားရဲ႕ လြယ္အိတ္ထဲက ဘုန္းဘုန္းေပးထားတဲ့ မုန္႔ဖိုးကို သူက သားမသိခင္ ယူထားတယ္။ သားက ျပန္ေတာင္းေတာ့ ျပန္မေပးဘူး ဘုန္းဘုန္း။ အဲဒါေၾကာင့္ သား သူ႔ကို လက္သီးနဲ႔ ထိုးလိုက္တာပါ”
“သူမ်ားရဲ႕ ပစၥည္းကို ခြင့္ျပဳခ်က္ မရပဲနဲ႔ မယူရဘူးလို႔ ဘုန္းဘုန္း သင္ေပးထားတယ္ မဟုတ္လား? ျပန္ေပးလိုက္စမ္း! ရန္မျဖစ္ရဘူးလို႔လည္း ဘုန္းဘုန္း ေျပာထားတယ္ မဟုတ္လား?”
အင္း….. အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ ကေလးေတြကို အက်င့္စာရိတၱ ေကာင္းမြန္ဖို႔ သင္ၾကားေရးမွာလည္း ကၽြႏ္ုပ္တာ၀န္ပဲေလ။

ကေလးေတြရဲ႕ ပညာေရးသာမက အသိဉာဏ္ပညာ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးမွာလည္း ဘ၀အတြက္ လိုအပ္ခ်က္ပဲ။

ဒီၾကားထဲမွာ ကေလးေတြက စာသင္ေနရင္း အီးအီးထြက္က်တတ္လို႔ မရြံ႕မရွာ သန္႔ရွင္းေရး ျပဳလုပ္ေပးရတာကေတာ့ ကၽြႏ္ုပ္အတြက္ အႀကိမ္ေပါင္း မေရႏိုင္ေတာ့ဘူး။
ကၽြႏ္ုပ္ဘ၀ကလည္း အေဖဆိုလည္း ကၽြႏ္ုပ္၊ အေမဆိုလည္း ကၽြႏ္ုပ္ ျဖစ္ေနပါေပါ့လား။ ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေလး ကေတာ့ တဲကုပ္သာသာပါ။ တဲကုပ္ဆိုလို႔ အထင္ေတာ့ မေသးလိုက္ပါနဲ႔။ ကၽြႏ္ုပ္က အားကိုးရာမဲ့ေနတဲ့ မိဘမဲ့ ကေလးေတြကို အဲဒီ တဲကုပ္ထဲကေနၿပီး သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ဘ၀ အာမခံခ်က္ရေအာင္ ေျမေတာင္ေျမွာက္ေပးမွာ။ လူေနၿခံဳၾကား စိတ္ေနဘံုဖ်ား ဆိုတဲ့ စကားပံုေလးဟာ ကၽြႏ္ုပ္အတြက္ေပလား မေျပာတတ္။ ကၽြႏ္ုပ္ကို ကၽြႏ္ုပ္ စိတ္ဓာတ္ျမင့္တင္လိုက္တယ္။
အဲဒါက

ဟိုး ေရွးေရွးတုန္းက ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ ဘုရင္ေတြ၊ မင္းညီမင္းသားေတြဟာ ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းသား၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထြက္ေတြပဲေလ။ ဒါေၾကာင့္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေလးက ပညာတတ္၊ ပညာရွိေတြ ေပၚထြန္းလာမယ္ ဆိုတာ ကၽြႏ္ုပ္က အခိုင္အမာ ယံုၾကည္ထားတာ။

ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ ေက်ာင္းကေတာ့ ျမန္မာနိုင္ငံ ေအာက္ပိုင္း ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ အစြန္နားက ဆင္းရဲသား ရပ္ကြက္နားမွာေလ။
ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ တဲကုပ္ေက်ာင္းေလးက စာသင္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကေလးေတြကို ေလတိုက္ၿပီး ေနမေကာင္း ျဖစ္မွာ စိုးလို႔ ဓနိဖက္ကေလးေတြနဲ႔ ကာထားရေသးတယ္။ သူမ်ားေတြရဲ႕ အျမင္မွာကေတာ့ ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ ေက်ာင္းေလးဟာ တဲကုပ္ေပ့ါ။ ေအးေလ ဘယ္သူေတြက ဘာေတြပဲေျပာေျပာ ကၽြႏ္ုပ္ကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဂုဏ္ယူၿပီး ႂကြားလိုက္ရမွာပဲ။ တစ္မ်ဳိးေတာ့ မထင္လိုက္နဲ႔ေနာ္။ အဲဒီ တဲကုပ္က ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ သီတင္းသံုးေနထိုင္ရာ၊ ကေလးေတြကို အသိပညာ၊ အတတ္ပညာေတြ မွ်ေ၀ေပးရာ ေက်ာင္းေလးေပါ့။ ကၽြႏ္ုပ္ကေတာ့ ဒီေက်ာင္းေလးကို ပညာ့ဘံုဗိမာန္ လုိ႔ အမည္နာမ ကင္ပြန္းတပ္ထားလိုက္တယ္။
မိဘမရွိတဲ့ ကေလးေတြ၊ ဆင္းရဲသား ကေလးေတြ အတြက္ကေတာ့ ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ ေက်ာင္းေလးဟာ သူတို႔ေလးေတြအတြက္ ပညာႏို႔ရည္ေတြကို တိုက္ေကၽြးေပးေနတဲ့ ပညာ့ဘံုဗိမာန္ေလး ဆိုရင္ မမွားႏိုင္ဘူးေလ။ အဲဒီလို မိဘမဲ့ ကေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီး ဒီကေလးေတြဟာ တိုက္ေက်ာင္းႀကီးနဲ႔သာ စာသင္ေနၾကရရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေပ်ာ္ရႊင္ေနလို္က္ၾကမလဲ။ အဲဒါက ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ စိတ္ကူး၊ အိပ္မက္ေလး အျဖစ္ ေတြးၾကည့္ေန မိတာပါ။
အဲဒီလို ပညာ့ဘံုဗိမာန္ေလးကို တည္ေဆာက္ထားတယ္ ဆိုေတာ့ ကၽြႏ္ုပ္ကို ေငြခ်မ္းသာတယ္ လို႔ေတာ့ အထင္မႀကီးလိုက္နဲ႔ဦး။ တစ္ခါတေလ ကၽြႏု္ပ္ရဲ႕ ဒကာ၊ ဒကာမအိမ္ေတြက ဆြမ္းစား၊ ကြမ္းစားေလးေတြ ပင့္ဖိတ္ တတ္တယ္ေလ။ အဲဒီလို ဆြမ္းစား၊ ကြမ္းစားေလးေတြကို ႂကြေတာ့ ၀တၳဳေငြေလး၊ ဘာေလး အဆင္ေျပတာေပါ့။ ၀တၳဳေငြေလး ကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ ဘာေလး ဆိုတာက ဆန္၊ ဆီ၊ ေဆး၊ ဆား၊ ငရုပ္၊ ၾကက္သြန္ ေပါ့ဗ်ာ။
ဆြမ္းစား၊ ကြမ္းစား ပင့္ဖိတ္တာေလး မ်ားတဲ့ အခါဆိုရင္ ကၽြႏ္ုပ္ တာ၀န္ယူ ေကၽြးေမြးထားတဲ့ မိဘမဲ့ ကေလးေတြအတြက္ အဆင္ေျပတယ္။ လူ႔ေလာက စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ စီးပြားေရး တြက္ေျခကိုက္လို႔ စား၀တ္ေနေရး ေျပလည္တယ္ေပါ့။ တစ္ခါတေလမ်ား အလွဴအတန္းေလးေတြ ပင့္ဖိတ္မယ့္ ဒကာ၊ ဒကာမ မရွိရင္ ကၽြႏ္ုပ္မွာ ရင္ေလးေနရတယ္။ ရင္ေလးေနရတယ္ ဆိုတာက ကေလးေတြအတြက္ပါ။ ကၽြႏ္ုပ္က ကေလးေတြ အားလံုးအတြက္ လိုအပ္တဲ့ စာအုပ္စာတမ္းေတြကအစ ၀ယ္ေပးေနရတာကိုး။ ကၽြႏ္ုပ္အတြက္ ဆိုရင္ေတာ့ သပိတ္တစ္လံုး ရွိေနရင္ အဆင္ေျပေနၿပီးသား။
ေက်ာင္းစဖြင့္တဲ့ ရာသီက မိုးရာသီဆိုေတာ့ စာသင္ေနတဲ့ ကေလးေတြကို မိုးမစိုေအာင္ ေခါင္မိုးကို ဓနိဖက္ေတြနဲ႔ လံုေအာင္ မိုးထားရေသးတယ္။ အကုန္အက် သက္သာေအာင္ဆိုၿပီး ဓနိဖက္ကို ခပ္က်ဲက်ဲေလး ေပါ့။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေအာက္ပိုင္းက ပင္လယ္နဲ႔နီးေတာ့ မိုးဦးက် ဆိုရင္ ေလေရာမိုးေရာ သိပ္ကို ျပင္းထန္တာ။ ေလက တိုက္ၿပီဆိုရင္ မုန္တိုင္းငယ္ အဆင့္ေလာက္အထိ ရွိတတ္တယ္။
“ေ၀ါ…..ေ၀ါ…..”
“ဂၽြတ္…..ဂၽြတ္…..၀ုန္း”
ဟာ…..! ဘယ္လို ျဖစ္သြားပါလိမ့္ ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ ပညာ့ဘံုဗိမာန္ေက်ာင္းေလး မိုးေလျပင္းထန္တဲ့ ဒဏ္ကို မခံႏိုင္ေတာ့ပါလား။ ကေလးေတြလည္း ေအာ္တဲ့သူက ေအာ္၊ ငိုတဲ့သူက ငို ျဖစ္ကုန္ပါေပါ့လား။ အားလံုးဟာ အလန္႔တၾကား ျဖစ္ေနၾကၿပီ။ ဟုတ္တယ္။ ကၽြႏု္ပ္ရဲ႕ ေက်ာင္းေလး ၿပိဳက်သြားၿပီ။ တကယ္ကို ၿပိဳလဲက်သြားၿပီ။ ကၽြႏ္ုပ္ကိုယ္တိုင္လည္း ၿပိဳက်ေနတဲ့ ေက်ာင္းရဲ႕ ေအာက္ကို ေရာက္ေနၿပီ။
မျဖစ္ဘူး။ ကၽြႏု္ပ္ရဲ႕ ကေလးေတြကို ဆြဲထုတ္မွ ရေတာ့မယ္။ ကၽြႏ္ုပ္လည္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း နံေဘးက လူေတြကို လွမ္းေခၚ အကူအညီေတာင္းရင္း ကေလးေတြကို ႏိုင္သေလာက္ ကယ္ထုတ္ေနရေတာ့တယ္။ လူေတြလည္း ေရာက္လာၿပီ။ ကေလးေတြမွာလည္း ဒဏ္ရာေတြနဲ႔။ ကၽြႏ္ုပ္မွာလည္း ထိခိုက္ပြန္းပဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာေတြေၾကာင့္ ေသြးေတြ ထြက္ေနတာပဲ။ ေသြးေတြက မိုးေရေတြနဲ႔ ေရာသြားေတာ့ ေသြးထြက္တာ ဘယ္ေလာက္မ်ားလဲ မေျပာတတ္ေတာ့ၿပီ။
ေအာင္မေလး….. ေတာ္ေတာ္ ရက္စက္လိုက္ပါဘိ မိုးမင္းႀကီးရယ္။ ေအာ္သာ ငိုလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္။ ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ ပညာ့ဘံုဗိမာန္ေလးေတာ့ ပ်က္စီးသြားပါၿပီ။ ေက်ာင္းေလး ပ်က္စီးသြားတာကို အသာထားလိုက္ပါဦး။ ကေလးေတြ တစ္ခုခုမ်ား ျဖစ္ကုန္ၾက ၿပီလား။ ကၽြႏ္ုပ္လည္းပဲ ကိုယ့္ရဲ႕ ခႏၶာကို ထိခိုက္သြားတဲ့ ဒဏ္ရာေတြကို မၾကည့္အား။
မိုးနဲ႔ ေလကလည္း ကၽြႏ္ုပ္ကို မ်က္ႏွာသာ မေပးေသး။ ဆက္ၿပီးေတာ့ ရြာေနတုန္းပါပဲလား။ ကေလးေတြ တစ္ေယာက္မွ အသက္မေသဘူးၾကဘူး လို႔ သိလိုက္ရတယ္။ က်ဳိးပဲ့တာလည္း မရွိဘူး။ ထိခိုက္ဒဏ္ရာ ရသူပဲ ရွိတယ္တဲ့။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ ဘုရား၊ သိၾကားမလို႔။ ၀မ္းသာလိုက္သည္ ျဖစ္ျခင္း။ ၿပိဳက်သြားတဲ့ ေက်ာင္းရဲ႕ အျပင္မွာ ထိုင္ေနၾကတဲ့ ကေလးေတြဟာ က်ဳိးပဲ့ေနတဲ့ ေက်ာင္းေခါင္မိုးေအာက္္က ကၽြႏ္ုပ္ ထြက္လာတာကိုသာ စိုးရိမ္တႀကီးနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကေတာ့တယ္။ ကေလးေတြက ျပင္းထန္လွတဲ့ မိုးကို အန္တုၿပီး ကၽြႏ္ုပ္ကို ေစာင့္ေနၾကရွာတယ္။ မိဘမဲ့ ျဖစ္ေနတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ အားကိုးစရာ မိဘဆိုတာက ကၽြႏ္ုပ္ပဲ မဟုတ္လား။ ကၽြႏ္ုပ္ကို ကေလးေတြက ေတြ႕လိုက္ေတာ့ အားလံုး ၿပံဳးေပ်ာ္ႏိုင္သြားၾကၿပီ။ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးေတြ ကို ၾကည့္ၿပီး ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ ဒဏ္ရာေတြဟာ သက္သာသြား ပါၿပီ။
ဪ ေမတၱာရဲ႕ ေအးခ်မ္းမႈဟာ ကၽြႏ္ုပ္ရင္ထဲမွာ ေအးျမသြားေစပါလား။
ကၽြႏ္ုပ္ သတိျပဳမိတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ခ်ဳပ္ေၾကာင္းမ်ားစြာနဲ႔ ေဆြးေျမ႕ေနတဲ့ ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ အေပၚရံုသကၤန္း ဧကသီေလးေတာင္ ဘယ္နားမွာ ၫွပ္က်န္ေနခဲ့မွန္း မသိေတာ့ဘူး။ အနီးနား ရပ္ကြက္က လူေတြလည္း သူတို႔ရဲ႕ ကေလးေတြကို လာေခၚသြားၾကၿပီ။ မိဘမဲ့ မိန္ကေလးေတြကိုလည္း သီလရွင္ေက်ာင္းက ဆရာႀကီး လာေခၚသြားၿပီ။ ကၽြႏ္ုပ္နဲ႔ မိဘမဲ့ ေယာက္်ားေလးေတြေတာ့ က်န္ခဲ့တာေပါ့။ ဒဏ္ရာ ရတဲ့ ကေလးေတြကို ေဆးထည့္ေပးရင္း မိုးတိတ္ေအာင္ ေစာင့္ေနရတယ္။
မၫွာမတာ ရက္စက္လွတဲ့ ကိုေရႊမိုးကေတာ့ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ကို္ အားရေအာင္ ႏွိပ္စက္ၿပီးလို႔ ေမာသြားၿပီနဲ႔တူ တယ္။ ညေနေရာက္ေတာ့ ၿငိမ္ခ်က္သား ေကာင္းသြားၿပီ။
အင္း….. ဒီေန႔ ညေတာ့ ကၽြႏ္ုပ္နဲ႔ ဒီကေလးေတြ ဘယ္လိုမ်ား အိပ္ၾကရပါေတာ့မလဲ။ ေယာက္်ားေလး ေတြပဲ ဘာျဖစ္လဲ။ ၿပိဳက်သြားတဲ့ တဲကုပ္ အက်ဳိးအပဲ့အထဲက အေကာင္းေလးေတြကို ရွာၿပီး ယာယီတဲကေလး ေဆာက္လိုက္ရံုေပါ့။ ဒီေန႔နဲ႔ ဒီညေတာ့ ဒီလိုပဲ အဆင္ေျပေအာင္ ကေလးေတြနဲ႔အတူ ကၽြႏ္ုပ္က စက္ေတာ္ေခၚရ ေတာ့ မွာပဲေလ။
ေအာက္ အီးအီး…….အြတ္။
မေန႔က ယာယီေဆာက္ထားတဲ့ ေက်ာင္းနံရံ ဓနိဖက္စကာေပါက္ေလးေတြ ၾကားထဲမွ က်ဳိးတိုးက်ဲတဲ ေနေရာင္က ကၽြႏ္ုပ္ မ်က္ႏွာေပၚကို က်လာတယ္။ ကၽြႏ္ုပ္ကို အိပ္ယာက ထခုိင္းေနၿပီ။ ေခတ္မမီေသာ္လည္း အခ်ိန္မွန္ကို ျပေနေသးတဲ့ ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ စားပြဲတင္ နာရီေဟာင္းေလးေတာင္ မေန႔ကတည္းက ဘယ္နားေရာက္သြား မွန္း မသိေတာ့။ ဘယ္အခ်ိန္ရွိလို႔ ရွိမွန္းကို မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။ ကိုၾကက္ဖႀကီးလည္း ဘယ္ခ်ိန္ကတည္းက ကၽြႏ္ုကို ႏိႈးေနသလဲ မသိ။ ေအာ္ႏိႈးရလြန္းလို႔ အာေညာင္းေနၿပီနဲ႔ တူတယ္။
အိပ္ယာထဲမွာ လွဲေနရင္းက ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ ဦးေခါင္းကို ေထာင္ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ကေလးေတြကေတာ့ မေန႔က ပင္ပန္းလြန္းအားႀကီးလို႔ အိပ္ေနလိုက္ၾကတာ။ အတံုးအရံုးပါပဲ။ ကၽြႏု္ပ္ရဲ႕ အာရံုဆြမ္းေလးလည္း ဘယ္ဆီမ်ား ခရီးလြန္္ ေနမွန္းကို မေတြးႏိုင္ေတာ့ဘူး။
ဟင္….. ကၽြႏု္ပ္နားထဲ ဆူညံသံေတြ ၾကားေနရပါလား။ စကားေျပာသံေတြပဲ။ လူသံေတြ။ ထူးဆန္းလွ ခ်ည္လား။ ေစာေစာစီးစီး ဘာမ်ားျဖစ္ၾကတာပါလိမ့္။ ကၽြႏ္ုပ္လည္း ကမန္းကတန္း အျပင္ကို ထြက္လာခဲ့ေတာ့ တယ္။
လူေတြပါလား။ ကၽြႏ္ုပ္ဆီကို လာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြ ျဖစ္မွာပဲ။ ျမင္ဖူးတဲ့ လူေတြေရာ မျမင္ဖူးေသးတဲ့ လူေတြေရာပဲ။
“အရွင္ဘုရား ေနေကာင္းပါရဲ႕လား ဘုရား”
ႏႈတ္ဆက္ရင္း ကၽြႏ္ုပ္ဆီကို လာေနၾကပါလား။ ေသခ်ာပါၿပီ။ ကၽြႏု္ပ္ဆီကို လာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြပါပဲ။
“ေနေကာင္းပါတယ္ ဒကာႀကီးတို႔”
“တပည့္ေတာ္တို႔က အရွင္ဘုရားရဲ႕ ေက်ာင္းေလး မေန႔က မိုးရြာတုန္း ေလတိုက္ၿပီး ၿပိဳလဲသြားတယ္ သတင္းရလို႔ လာၾကည့္တာပါ ဘုရား”
“ဟုတ္တယ္ ဒကာႀကီးတို႔ေရ၊ ပ်က္စီးသြားတာကေတာ့ ဒကာႀကီးတို႔ အခု မ်က္ျမင္ပဲ”
ကၽြႏ္ုပ္လည္း ေျမႀကီးနဲ႔ ျပားျပား၀ပ္ မိတ္ဆက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းေလးကို လက္ညိွး ထိုးျပရင္း မေန႔က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာ အားလံုးကို မွတ္မိသမွ် အားကိုးတႀကီး ေျပာျပလုိက္တယ္။ ကၽြႏ္ုပ္ကလည္း ဒုကၡေရာက္ေနေတာ့ အားကိုးရာ ရွာေနမိတာကေတာ့ အမွန္ပဲေလ။
“တပည့္ေတာ္တို႔က အရွင္ဘုရားရဲ႕ စာသင္ေက်ာင္းေလးအတြက္ လိုအပ္တဲ့ အကူအညီေတြကို စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ေပးဖို႔ လာတာပါ ဘုရား၊ အဓိက ကေတာ့ ၿပိဳက်သြားတဲ့ စာသင္ေဆာင္ကို အသစ္ တည္ေဆာက္ ေပးမလို႔ပါ ဘုရား”
ၾကားလိုက္ရတဲ့ စကားက ဟုတ္မွ ဟုတ္ပါေလစ။ ကၽြၽႏ္ုပ္နားကိုေတာင္ မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သြားမိတယ္။ အိပ္မက္ မက္ေနတာေတာ့ မဟုတ္တန္ပါဘူး။ အိပ္မက္ ဟုတ္ မဟုတ္ ဆိုတာ ကိုယ့္ေပါင္ကုိ လက္သည္းနဲ႔ ထိုးဆိတ္စရာေတာင္ မလိုပါဘူး။ ေသခ်ာပါတယ္။ ဘ၀မွာ ကံ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆိုးဆိုး တစ္ႀကိမ္ တစ္ခါမွာေတာ့ ကံေကာင္းတတ္တယ္ ဆိုတာ ဒါပဲလား မသိ။ သိန္းထီ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာဆုႀကီး ေပါက္တာထက္ေတာင္ ကို ကံေကာင္းေသးတယ္္။ ကၽြႏု္ပ္စိတ္ထဲမွာ ထခုန္မတတ္ ျဖစ္သြားၿပီ။
“တပည့္ေတာ္တို႔က စုေပါင္းၿပီး အလွဴေငြ၀ိုင္းထည့္ၾကမွာေလ ဘုရား။ စာသင္ေဆာင္ကို စိတ္ခ်သြားရ ေအာင္ အုတ္နဲ႔ သြပ္မိုး တိုက္ေက်ာင္း ေဆာက္မွာပါ ဘုရား”
ၾကားေနရတဲ့ စကားလံုးေတြကေတာ့ တန္ဘုိးရွိလွတဲ့ စကားလံုးေတြ ပါပဲလား။ တစ္ခုမွ လႊင့္ပစ္စရာကို မရွိဘူး။ ကၽြႏု္ပ္လည္း ဧည့္သည္ေတြကို ေနရာထိုင္ခင္း ေပးဖို႔ေတာင္မွ ေမ့ေနတယ္။ ေမ့လည္း ေမ့ေလာက္ပါ တယ္။ ကၽြႏ္ုပ္ကိုယ္တိုင္ကိုက မေန႔က မိုးေလေၾကာင့္ ေနစရာေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မရွိေတာ့ပဲကိုး။
ဒါနဲ႔ ဧည့္သည္ေတြနဲ႔ အတူ ကၽြႏ္ုပ္လည္းပဲ ေျမႀကီးေပၚမွာပဲ ဖ်ာခင္းၿပီး ထိုင္လိုက္ရေတာ့တယ္။ ဧည့္သည္ေတြကေတာ့ ၿမိဳ႕ထဲက ေငြေၾကးခ်မ္းသာတဲ့ လူေတြပဲ။

သဒၶါတရား ေတာ္ေတာ္ ရွိၾကပါလား။ ေငြေၾကး ခ်မ္းသာတိုင္း သာသနာကို ၾကည္ညိဳတတ္တဲ့ သဒၶါတရား ရွိခ်င္မွ ရွိၾကတာေလ။ သဒၶါတရား ရွိတဲ့လူေတြကသာ မိမိတို႔ ပိုင္ဆိုင္ၾကတဲ့ ေငြေၾကးေတြကို သာသနာအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ေနရာေတြ၊ တန္ဘုိးရွိတဲ့ ေနရာေတြမွာ အသံုးခ် လွဴဒါန္းၾကတာ။ သဒၶါတရား ေခါင္းပါးတဲ့ လူေတြ ပိုင္ဆိုင္ၾကတဲ့ ေငြေၾကးေတြက်ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ကာမဂုဏ္ ခံစားဖို႔ကိုပဲ အသံုးခ်ေနၾကတယ္။ ေငြေၾကးခ်င္း တူေပမယ့္ တန္ဘိုး ရွိပံုခ်င္းက်ေတာ့ မတူၾကဘူးေနာ္။

ကၽြႏ္ုပ္ဆီကို အခုလာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြကေတာ့ ပရဟိတ စိတ္ဓာတ္ အျပည့္အ၀ ရွိၾကတယ္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာမွာ ရဟန္းသံဃာေရာ လူေတြမွာပါ ပရဟိတ စိတ္ဓာတ္ ရွိသူေတြ မ်ားမ်ား ရွိဖို႔ လိုအပ္တယ္။ ဒကာဒကာမေတြကလည္း မိမိတို႔ အပင္ပန္းခံ လုပ္ကိုင္ ရွာေဖြထားၾကတဲ ေခၽြးႏွဲစာ ေငြေၾကးေတြကို တကယ္ လိုအပ္ေနတဲ့ ေနရာေတြမွာ လွဴဒါန္းၾကဖို႔ လိုတာေပါ့။ ဒါမွသာ သာသနာကို ေရရွည္ ထိန္းသိမ္းထားႏိုင္မွာေလ။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ လူမႈေရး အခက္အခဲေတြကို ကူညီေပးတဲ့ ဘာသာျခားေတြရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မႈ ေနာက္ကိုပဲ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြက ပါသြားၾကမွာ။
ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္းေလးဟာ ကေလးေတြအတြက္ ပညာရည္တိုးတက္ ေအာင္ ျပဳလုပ္ေပးရံုသာ မကဘူး၊ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ အက်င့္စာရိတၱပိုင္း ဆိုင္ရာေရာ၊ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ အေတြး အေခၚပိုင္း အတြက္ပါ သင္ၾကားေပးတဲ့ ေက်ာင္းေလးပါ။

ကေလးေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားမွာ ဘုရားတည္ေပးေနတာ ေလ။

အဲဒါဟာ ကၽြႏ္ုပ္က်င့္သံုးေနတဲ့ သာသနာ ျပဳတဲ့နည္းစနစ္ တစ္ခုျဖစ္တယ္။ သာသနာဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္က ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ အဆံုးအမပဲ မဟုတ္လား။ အဲဒီ အဆံုးအမေတြကို ကၽြႏ္ုပ္က ကေလးေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲကို အုတ္ျမစ္ခ်ေပးေနတာေပါ့။

ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ ေက်ာင္းက ကေလးေတြဟာ လိမ္မာယဥ္ေက်းလာၾကၿပီ ဆိုရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ မွာ လူဆိုးေတြကို ထိန္းသိမ္းမယ့္ ေထာင္ တစ္ေထာင္ကို ပိတ္ေပး လိုက္ႏိုင္တာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။

ကေလးေတြဟာ အနာဂတ္ရဲ႕ သားေကာင္းရတနာေတြ ျဖစ္သလို သာသနာအတြက္လည္း ေရေသာက္ ျမစ္ေတြပါပဲ။
ကၽြႏ္ုပ္ စစ္ကိုင္းမွာ သီတင္းသံုးေနတုန္းကေပါ့။ ေငြေၾကးခ်မ္းသာတဲ့ ဒကာတစ္ဦးက ယၾတာေခ်တယ္ ဆိုလားပဲ။ စစ္ကိုင္းေတာင္မွာ ဘုရားေစတီ တစ္ဆူ လာတည္တယ္။ ကၽြႏ္ုပ္ကေတာ့ ေျပာလိုက္ပါတယ္။
“ဒကာႀကီး ဘုရားေစတီ တည္ခ်င္ရင္ ေစတီေတြ ေပါမ်ားလွၿပီ ျဖစ္တဲ့ စစ္ကိုင္းေတာင္မွာ မတည္ပါနဲ႔ေတာ့လား။ ေစတီ မရွိေသးတဲ့ ေ၀းလံတဲ့ ေနရာေတြမွာ လူေတြ ၾကည္ညိဳသဒၶါ ပြားမ်ားႏိုင္ေအာင္ သြားတည္ပါလား ဒကာႀကီး။ ဒါမွ မဟုတ္ရင္လည္း အခု ေစတီတည္ဖို႔ ကုန္က်တဲ့စရိတ္ေတြ အားလံုးကို ကေလးေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားမွာ ဘုရားတည္ေပးေနတဲ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္းေတြကို သြားၿပီးေတာ့ လွဴလိုက္ရင္ ပိုေကာင္းလိမ့္မယ္။

"တကယ္လိုအပ္ေနတဲ့ ေနရာေတြကို လွဴတာဟာ တကယ္ကို အက်ဳိးႀကီးလွပါတယ္ ဒကာႀကီး။ အဲဒါဟာ လူသားေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲ ဘုရားတည္ေပးလိုက္တာပါပဲ”

အဲဒီ ဒကာႀကီး ႀကိဳက္ခ်င္ႀကိဳက္ မႀကိဳက္ခ်င္ေန။ ကၽြႏ္ုပ္ကေတာ့ ေျပာလိုက္တာပဲ။ သာသနာ့ ေခါင္းေဆာင္ လုပ္ေနတဲ့ ရဟန္းသံဃာ ပုဂၢိလ္ေတြဟာ သာသနာ အက်ဳိးအတြက္ ဆိုရင္ အမုန္းခံၿပီး ေျပာသင့္ ရင္လည္း ေျပာရမွာပဲလို႔ ကၽြႏ္ုပ္ကေတာ့ ခံယူထားတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ မလိုအပ္တဲ့ေနရာေတြမွာ ေစတီေတြကမ်ားလာၿပီး ဗုဒၶဘာသာ ကေလးေတြက ဘာသာျခားေတြရဲ႕ ေနာက္ကို ပါသြားလို႔ ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ကုန္တာကို ျပန္ၿပီးေတာ့ ကယ္တင္ရမယ္ ဆိုတာက ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ တာ၀န္တစ္ရပ္ေပပဲ ဗ်။
အခုဆိုရင္ ကၽြႏ္ုပ္ ဂုဏ္ယူၿပီး ေျပာေနတဲ့ ပညာ့ဘံုဗိမာန္ (တဲကုပ္) ေလးဟာ ကၽြႏ္ုပ္မက္ခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ ထဲက ပညာ့ဘံုဗိမာန္ (တိုက္ေက်ာင္း) တကယ္ကို ျဖစ္သြားခဲ့ရပါၿပီ။ တိုက္ေက်ာင္း စာသင္ခန္းထဲမွာ စာသင္ေနၾကတဲ့ ကေလးေတြကို ကၽြႏ္ုပ္ၾကည့္ရင္း ရင္ထဲမွာ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးမိေနပါတယ္။ ပီတိေတြလည္း ျဖစ္ေနမိပါတယ္။ လိုအပ္ေနတဲ့ ေနရာေတြကို အမွန္တကယ္ လွဴတတ္တဲ့ ေငြေၾကးခ်မ္းသာ လူပုဂၢိဳလ္ေတြေၾကာင့္ မိဘမဲ့ ကေလးေတြ အပါအ၀င္ ကေလးေတြ အားလံုးအတြက္ လံုၿခံဳစိတ္ခ်ရတဲ့ ကြန္းခိုရာ၊ မီွခိုရာ အားကိုးရာ ေနရာေလး ရရွိသြားခဲ့ရၿပီ။
မင္းကြန္းဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ ဆံုးမ ၾသ၀ါဒေလး တစ္ခုကို ၾကားေယာင္ေနမိ တယ္။

စိတ္ရွည္၊ ဇြဲသန္၊ သည္းညည္းခံ မုခ် ေအာင္ပြဲစံ။
ပရဟိတ လုပ္တဲ့ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ကိုယ္တိုင္ကလည္းပဲ အတြင္းအားေရာ အျပင္အားပါ ျဖည့္တင္းထားဖို႔ေတာ့ လိုအပ္လိမ့္မယ္။ အတြင္းအားကေတာ့ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ။ အျပင္အားကေတာ့ ကၽြႏု္ပ္တို႔ ေလ့လာဆည္းပူးေန တဲ့ ဘြဲ႕ေတြ၊ ဒီဂရီေတြပဲေပါ့။ အတြင္းအားနဲ႔ အျပင္အား အတူတကြေပါင္းစည္း ႀကိဳးစားသြားမယ္ ဆိုရင္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ရဲ႕ ပရဟိတ လုပ္ငန္းေတြဟာ ေအာင္ျမင္မွာ မလြဲမေသြပဲ လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။

အတြင္းအားနဲ႔ အျပင္အား တစ္ခုခု ခ်ဳိ႕ယြင္းေနမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အခက္အခဲေတြ ရွိလာႏိုင္တယ္။
အခုဆိုရင္ ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္း ပညာ့ဘံုဗိမာန္ တိုက္ေက်ာင္းေလးကေတာ့ ႏွစ္စဥ္ ေက်ာင္းသားေပါင္း ရာခ်ီၿပီးေတာ့ ေမြးထုတ္ေပးႏိုင္ေနၿပီ။ ေလာကီ အတတ္ပညာေတြကိုသာမက ေလာကုတၱရာ အသိပညာေတြပါ သင္ၾကားေပးႏိုင္ၿပီ။ ေလာကီ အတတ္ပညာေတြကေတာ့ ဒီဘ၀ တစ္ဘ၀စာ ေပါ့။ ေလာကုတၱရာ အသိပညာက်ေတာ့ သံသရာ တစ္ေလွ်ာက္လံုး အတြက္ေပါ့။ နိဗၺာန္ မေရာက္ မခ်င္းထိပါပဲ ေလ။
ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ တစ္ပတ္ကုန္ဆံုးတဲ့ ေသာၾကာေန႔ ညေနတိုင္း ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားထားတဲ့ (၃၈)ျဖာ မဂၤလာ တရားေတာ္ကို တစ္ခုခ်င္းစီ ေဟာေျပာ သင္ၾကားေပးေနတယ္္။ ပညာသင္ႏွစ္ တစ္ႏွစ္ ျပည့္တာနဲ႔ မဂၤလာ (၃၈)ခု စလံုး ကုန္သြားေတာ့တာပဲ။ ကၽြႏ္ုပ္ဟာ ကေလးေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားမွာ ဗုဒၶသာသနာ ေစတီ တည္ေပးေနတာပါလား လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဂုဏ္ယူ၀င့္ႂကြားေနမိတယ္။ ၀မ္းသာ ၾကည္ႏူးလိုက္သည့္ ျဖစ္ျခင္း။
ရက္ကို လစား။ လကို ႏွစ္စား။ အင္း….. ခုႏွစ္သကၠရာဇ္ေတြေတာင္ ေတာ္ေတာ္ ကုန္လြန္ခဲ့ၾကၿပီပဲ။ ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ ဦးေခါင္းက က်ဳိးတိုးက်ဲတဲ ဆံေကသာေတြေတာင္ အျဖဴေရာင္ သန္းေနၾကပါၿပီေကာ။
“ကေလာင္….. ကေလာင္….. ကေလာင္…..”
ကၽြႏ္ုပ္ေတြးေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားမွန္းကို မသိေတာ့ပါဘူး။ ညေနခင္း အိမ္ျပန္ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ေခါင္းေလာင္းေတာင္ ထိုးေနၿပီ။ ကေလးေတြဟာ ကမာၻမေက်သီခ်င္းကို တက္တက္ႂကြႂကြ သံၿပိဳင္သီဆိုၾက တယ္။ ၿပီးေတာ့ သားသမီး၀တ္တရားငါးပါး၊ တပည့္၀တ္တရားငါးပါး အဲဒီလကၤာေလးေတြကို ညီညီညာညာ ရြတ္ဆိုေနၾကတယ္။ မဂၤလာ ရွိလိုက္ေလျခင္း။
ကေလးေတြဟာ စာသင္ေဆာင္ တိုက္ေက်ာင္း ပညာ့ဘံုဗိမာန္ခန္းမေဆာင္ကေန ေျပးထြက္ လာၾကၿပီ။ ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ ေပ်ာ္ရြင္စြာ ေျပးလႊားေနၾကတဲ့ ကေလးေတြဟာ အနာဂတ္မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြ အတြက္ ဖူးပြင့္လာမယ့္ အဘိုးတန္ရတနာေလးေတြ ပါလား။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အလင္း ေရာင္စဥ္တန္းေလးေတြ သူတို႔မွာ ထြန္းလင္းေတာက္ပ ေနၾကၿပီ။
ေနာင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတဲ့ အခ်ိန္အထိ ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ အသက္၀ိညဥ္ မရွိေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း အဲဒီ ပညာ့ဘံုဗိမာန္တိုက္ေက်ာင္းေလးဟာ

ပညာတတ္ သာသနာ့ သူရဲေကာင္းေလးေတြ ေမြးထုတ္ေပးေနဦးမွာပဲ။

ေၾသာ္ သူတို႔ေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ပီတိကိုစား အားရွိပါ၏ ဆိုတဲ့ စကားက ကၽြႏ္ုပ္အတြက္ေတာ့ တကယ္ကို မွန္တဲ့ စကားေလးပါပဲလား။
ေက်ာင္းဆင္းလို႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေဆာ့ကစားေနၾကတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ အျမင္အာရံုေတြနဲ႔ အတူ …..
ဟိုး….. အေ၀း တစ္ခ်ိန္တုန္းက ဓနိဖက္မိုး၊ ဓနိဖက္ကာေလးနဲ႔ ကေလးေတြကို ပညာသင္ေပးေနခဲ့တဲ့ ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ ကိုယ္ဟန္အမူအယာ ရုပ္ပံု ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ အသံ၊ ၿပီးေတာ့ ကေလးေတြရဲ႕ ကိုယ္ဟန္အမူအရာ ရုပ္ပံု ကေလးေတြရဲ႕ အသံေလးေတြ အားလံုးကိုပဲ ျပန္ၿပီးေတာ့ ျမင္ေယာင္ေနမိ၊ ၾကားေယာင္ေနမိ ပါေတာ့တယ္…..
“ကႀကီး”
“ကႀကီး”
“ခေခြး”
“ခေခြး”
“ဂငယ္”
“ဂငယ္”
“……..”
“……..”
(မွတ္ခ်က္ - ကၽြႏ္ုပ္၏ ျဖစ္ရပ္မွန္တစ္ခုကို တန္ဆာဆင္၍ ေရးဖြဲ႕သီကုံးထားပါသည္)

အရွင္ဉာဏဒီပ (အိႏိၵယႏိုင္ငံ၊ နယူးေဒလီတကၠသိုလ္) http://www.ashinnyanadipa.com

England ကုိလာမယ္ဆုိရင္

ေနာက္ဆံုးရ သတင္း ၁၀/၂/၂၀၁၀


ဥေရာပတိုက္မွ မဟုတ္ေသာ ႏိုင္ငံျခားေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူ မ်ား အေနျဖင့္ UK သုိ႔ ပညာသင္ဖို႔ လာခ်င္တယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ပိုမိုတင္းၾကပ္ေသာ ဝင္ခြင့္စံမ်ားကို ၾကံဳရမည္လို႔ ျဗိတိန္ ျပည္ထဲေရးဝန္ၾကီးက ဒီေန႔ ေၾကညာလိုက္ပါတယ္။
အသစ္ျပဌာန္းထားသည့္ စည္းမ်ဥ္းမ်ား အရ UK ႏိုင္ငံမွာ ဒီဂရီ အဆင့္ထက္ နိမ့္ေသာ ဘာသာရပ္မ်ားကို သင္ၾကားေသာ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား အေနျဖင့္ အလုပ္ လုပ္ခြင့္မွာ ကန္႔သတ္ထားျပီး ၎တို႔၏ မွီခိုသူမ်ားမွာ (လံုးဝ)အလုပ္ လုပ္ခြင့္ မရွိပါ။
ဒီကိစၥဟာ UK ႏိုင္ငံသို႔ အလုပ္ လုပ္ရံုသက္သက္သာ လာေရာက္ေသာ ေက်ာင္းသား အတုအေယာင္မ်ား အတြက္ ပိုျပီးေတာင္ခက္ခဲလာပါလိမ့္မည္။

အစိုးရက အဂၤလန္ ႏိုင္ငံသားျဖစ္ခ်င္သူမ်ားအတြက္ အေကာင္အထည္ေဖာ္မည့္ အစီအစဥ္မ်ားကို points test စနစ္သို႔ ၂၀၁၁ မတိုင္ခင္ မိတ္ဆက္ေပးမည္ဟု ျပည္ထဲေရး အလန္ဂၽြန္ဆင္ (Alan Johnson) က အတည္ျပဳေျပာၾကားလိုက္ပါသည္။

ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူေတြ အတြက္ စံတိုင္းတာခ်က္ေတြကေတာ့...

၁. UK သို႔ လာေရာက္ရန္ (သို႔) UK ၌ ပညာသင္ျပီး ေနာက္ထပ္ အဂၤလိပ္စာ ကၽြမ္းက်င္မႈ အရည္အခ်င္းကို တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ရန္အတြက္ ေကာင္းမြန္ေသာ အဂၤလိပ္စာ အရည္အေသြး (equivalent of holding just below a GCSE in a foreign language) လိုအပ္ျခင္း။

၂. ဒီဂရီ အဆင့္ထက္နိမ့္ေသာ ဘာသာရပ္မ်ားကိုသင္ၾကားႏိုင္ရန္ အလို႔ငွာ ေကာင္းမြန္ေသာ အဂၤလိပ္စာ အရည္အေသြး (equivalent of holding just below a GCSE in a foreign language) ကိုျပသဖို႔ လိုအပ္ျခင္း။

၃. အဆင့္အနိမ့္ဆံုး ဘာသာရပ္မ်ား (A levels and equivalent) ကို အယံုၾကည္ရဆံုးေသာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားသို႔သာ ကန္႔သတ္ထားျခင္း။

၄. အခ်ိန္ကို တစ္ဝက္ေလ်ာ့လိုက္ျခင္းျဖင့္ ပထမ ဒီဂရီဆင့္(first degree)ထက္ နိမ့္ေသာ (သို႔) အေျခခံ ဒီဂရီ(foundation degree) ဘာသာရပ္မ်ားကို သင္ၾကားေသာ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူ မ်ား အေနျဖင့္ ၁၀ နာရီသာ အလုပ္လုပ္ခြင့္ ရွိျခင္း။

၅. (၆) လသက္တမ္း ထက္နည္းေသာ ဘာသာရပ္မ်ားကို သင္ၾကားေနေသာ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား အတြက္ မွီခိုသူ ေခၚယူခြင့္ မရွိျခင္း။

၆. အေျခခံ ဒီဂရီအဆင့္ (foundation degree level) (သို႔) ဘြဲ႔ၾကိဳဒီဂရီအဆင့္ (undergraduate degree level) ကို သင္ၾကားေနသည့္ မည္သည့္ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူ ၏ မွီခုိသူမဆို အလုပ္ လုပ္ခြင့္ မရိွျခင္း - အလုပ္ လုပ္ျခင္း ေတြ႔ရွိပါက UK မွ ဖယ္ရွားျခင္း ခံရမည္။

အလန္ဂၽြန္ဆင္(Alan Jonson) ေျပာၾကားသည္က-

‘points-based စနစ္ဟာ ခိုင္မာျပင္းထန္ေသာ စနစ္တစ္ခုကို ပံ့ပိုးျပီး တရားဝင္အခြင့္အလမ္းမ်ားအရ UK ၌ အလုပ္ လုပ္ရန္ (သို႔) ပညာသင္ရန္ အတြက္ စတင္ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ႏိုင္ငံျခား ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူေတြကို ဒီကိုလာျပီး ပညာသင္တာကို လိုခ်င္တာပါ။ တရားမဝင္ အလုပ္ လုပ္ဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မႏွစ္က ျပဌာန္းခဲ့တဲ့ တင္းၾကပ္ခိုင္မာတဲ့ စနစ္ကို ထိန္းသိမ္းဖို႔ ဒီေန႔မွာလည္း မရွိမျဖစ္လိုအပ္တဲ့ ေျခလွမ္းေတြကို ထုတ္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီအတြက္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ဘာေတာင္းပန္မႈမွ မလုပ္ပါဘူး’

ထို႔အျပင္ စံတိုင္းတာခ်က္ အသစ္ေတြက-

၁. အကယ္၍ ဒီဂရီ အဆင့္ထက္ နိမ့္ေသာ ဘာသာရပ္(below degree level) ၌ work placement ပါလာလွ်င္ ၎ ဘာသာရပ္ကို သင္ၾကားေသာ ႏိုင္ငံျခား ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူမ်ား အားပိတ္ပင္ျခင္း။
အကယ္၍ ထိုဘာသာရပ္မွာ 'highly trusted sponsor' အဆင့္အတန္းရွိေသာ University, College or Training provider မ်ားမွ ေထာက္ပံ့ထားမည္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ အဆင္ေျပပါသည္။
၂. ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူ မ်ားအတြက္ လိုအပ္ခ်က္တစ္ခုမွာ ၎တို႔၏ အဂၤလိပ္စာ စြမ္းရည္ကို အတည္ျပဳစိတ္ခ်ရေသာ စစ္ေဆးစမ္းသပ္မႈကို ေအာင္ျမင္ျခင္းအားျဖင့္ ထုတ္ေဖာ္ျပသရပါမည္။ ထိုလိုအပ္ခ်က္က foundation degree ထပ္နိမ့္ေသာ (သို႔) အဂၤလိပ္စာ သင္ၾကားဖို႔ လာမည့္ ေက်ာင္းသား/သူ အားလံုးကုိ အက်ံဳးဝင္ပါသည္။

၃. ဘယ္သုိ႔ေသာ ဘာသာရပ္က ႏိုင္ငံျခား ေက်ာင္းသား/သူ ေတြ အတြက္ 'highly trusted sponsors' ျဖစ္တယ္ဆိုတာ အဓိပၸာယ္သတ္မွတ္ရန္ ပိုမို တင္းၾကပ္ေသာ စံမ်ားကို မိတ္ဆက္ျခင္း
အားလံုးေသာ publicly funded universities နဲ႔ colleges ေတြက 'highly trusted' အျဖစ္ သတ္မွတ္လို႔ ရမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ ျပီးေတာ့ private training colleges ေတြလည္း ထိုစံႏႈန္းစံထားကို (ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္)အျမန္ဆံုး ေသခ်ာရရွိႏိုင္ဖို႔ လ်င္ျမန္မႈ ရွိပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ခိုင္မာျပင္းထန္တဲ့ စနစ္တစ္ခု ေသခ်ာရရွိလာေအာင္ ေဆာင္ရြက္မွာပါ

UK universities ႏွင့္ colleges ေတြဟာ အလြန္အမင္းေကာင္းမြန္ေသာ ပညာေရးကို ေပးႏိုင္ပါတယ္ ထို႔အျပင္ အစိုးရကလည္း စစ္မွန္ေသာ international students ေတြက မရွိမျဖစ္လိုအပ္ေသာ အေထာက္အကူေတြ(economically, academically and socially)ကို ႏိုင္ငံအတြင္းသို႔သာမက ၎တို႔ သင္ယူေနတဲ့ universities ေတြ colleges ေတြသို႔ပါ ယူေဆာင္ေပးႏိုင္ပါတယ္လို႔ လက္ခံ ယံုၾကည္ပါတယ္။
သို႔ေသာ္လည္း ဒီေျခလွမ္းေတြဟာ စနစ္ကို အလြဲသံုးစားလုပ္ဖို႔ အလားအလာရွိမႈအေပၚ ထိထိေရာက္ေရာက္ ႏွိမ္နင္းဖို႔ အစိုးရ၏ ကတိတာဝန္ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေျပာင္းလဲမႈေတြဟာ မႏွစ္က စတင္ခဲ့တဲ့ ေစ့စပ္ေသခ်ာျပီး အလံုးစံုစစ္ေဆးထားတဲ့ ေက်ာင္းသား/သူ စနစ္ရဲ႔ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုပါပဲ။ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ မတ္လကတည္းက အစိုးရက ႏိုင္ငံျခား ေက်ာင္းသား/သူ ေတြကို UK Border Agency က လိုင္စင္ေပးထားတဲ့ သက္ဆိုင္ရာ ေကာလိပ္က စပြန္ဆာေပးထားကို လိုခ်င္ခဲ့တာပါ။ ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းသား/သူမ်ား အေနျဖင့္ ဗီဇာ မရခင္ မိမိဘာသာမိမိ UK ကို ေရာက္တာနဲ႔ ေထာက္ပံ့ပို႔ ေငြေၾကးအလုံအေလာက္ရွိတယ္ဆိုတာကိုလည္း ျပသဖို႔ လိုပါတယ္။
အဲ့ဒီလိုပါပဲ မတ္လကတည္းက ႏိုင္ငံရပ္ျခား ေက်ာင္းသား/သူမ်ားကို ေခၚယူခ်င္တဲ့ ဘယ္ college (သို႔) university မဆို လိုင္စင္ရရွိျပီး တရားဝင္ အသိအမွတ္ျပဳခံျခင္း ရွိကို ရွိရပါမည္။ ဒီကိစၥက UK ႏိုင္ငံသို႔ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားအေနျဖင့္ ေက်ာင္းသား/သူ မ်ားေခၚယူခြင့္ကို ၄၀၀၀ ေက်ာ္ကေန ၂၀၀၀ ဝန္းက်င္အထိ ေလ်ာ့ခ်ခဲ့ပါတယ္။

Pat Mcfadden, the Minister for Business, Innovation and Skills ေျပာၾကားခ်က္ကေတာ့

‘စစ္မွန္ေသာ international students ေတြကို UK ႏိုင္ငံမွ ၾကိဳဆိုပါတယ္။ သူတို႔ေတြက သူတို႔ သင္ယူတက္ေရာက္ေနတဲ့ colleges နဲ႔ universities တို႔ရဲ႔ ပညာေရးႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈ ဘဝေတြအတြက္ အေရးပါေသာ အေထာက္အကူျပဳမႈေတြကို လုပ္ေဆာင္ၾကပါတယ္။ ထို႔အျပင္ တစ္ႏွစ္ကို ေပါင္ 5.3 billion ေက်ာ္ကိုလည္း စီးပြားျဖစ္ေစပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ အလြဲသံုးစားလုပ္မႈေတြ ရွိေနပါတယ္ ဒါေတြက စစ္မွန္ေသာ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႔ ေနရာကို တစ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ထိခိုက္ေစပါတယ္။ တရားဝင္ ေက်ာင္းသား/သူ ေတြသာ ဘာသာရပ္ေတြက ေပးတဲ့ အခြင့္အေရးကို ခံစားခြင့္ ရရွိေစရန္ ေသခ်ာေစေသာအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႔အစည္းေတြရဲ႔ အရည္အေသြးနဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာကို ကာကြယ္ဖို႔ အေရးၾကီးပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေနျဖင့္ ဒီအေၾကာင္းရပ္ေတြအတြက္ ေထာက္ခံခ်က္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ရန္ အခန္း႑မ်ားႏွင့္ နီးကပ္စြာ အလုပ္ လုပ္သြားမွာပါ။’

ႏိုင္ငံျခား ေက်ာင္းသား/သူ မ်ားအတြက္ လိုအပ္ခ်က္အသစ္မ်ားဟာ Tier 4 points-based system ကို လိုက္နာပါတယ္ဆိုတာကို ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာမွာ the Prime Minister က ေၾကညာခဲ့ပါတယ္။


(အတတ္ႏိုင္ဆံုး ၾကိဳးစားျပီး ဘာသာျပန္ေပးလိုုက္ပါတယ္။ အဂၤလန္သို႔ ပညာလာေရာက္သင္ယူခ်င္သူမ်ားလည္း မလာခင္ စဥ္းစားဆင္ျခင္ေစခ်င္ေသာ ေစတနာျဖင့္ မွ်ေဝေပးလိုက္ပါတယ္။ Agency ကေျပာသမွ်ကိုလည္း မ်က္စိမွတ္ မယံုမိပါေစနဲ႔။ အဂၤလန္ကို လာကို လာခ်င္ပါတယ္ဆိုတဲ့ လူမ်ားကေတာ့ ယခု လက္ရွိ အဂၤလန္၌ ေရာက္ရွိေနေသာ သူမ်ားကို အရင္ဆံုး သိခ်င္တာမ်ား ေမးျမန္းၾကပါလို႔ အၾကံေပးအပ္ပါတယ္)

ေရးသားသူ - လူရိုင္းေလး

-------------

ကိုယ္တက္မယ္႕ေက်ာင္းက ဘယ္ အဆင္႕ (ranking) မွာရွိတယ္ ဆုိသိသင္႕တယ္

အခုေလာေလာဆယ္ လန္ဒန္က ေက်ာင္း ၅၀ ကေတာ႕ black list ထဲ ထည္႕ခံထားရတယ္

လူေတြက ထင္ေနၾကတာ အဂၤလန္(ဘယ္ႏုိင္ငံမဆုိ ႏိုင္ငံျခားေပါ႕ေနာ္ ) ကုိေရာက္ရင္ အကုန္လံုးေျပာင္းလဲသြားမယ္ အစစ အရာရာေပါ႕ေလ ၾကီးပြားခ်မ္းသာသြားမယ္လို႕ထင္ေနၾကတာ ေရွ႕ေရး ေနာက္ေရးေတြ သူတုိ႕ ဘာမွမစဥ္းစားဘူးေလ agent ေတြကလဲ agent ေတြပဲေလ သူတုိ႕ကလဲ ပိုက္ဆံရျပီးေရာ လႊတ္လိုက္တယ္ ေက်ာင္းသားေတြကလဲ ဟုိေရာက္မွ ၾကည္႕လုပ္မယ္ ကုိယ္႕ႏိုင္ငံက ထြက္ရဖုိ႕ အေရးၾကီးတယ္ အဲလိုနဲ႕ ေရာက္လာၾက ျပီးေတာ႕ သူတုိ႕ထင္သလို မဟုတ္ေတာ႕ စိတ္ပ်က္ၾက ဒုကၡေတြေရာက္ၾကေပါ႕ေလ

ဒီေတာ႕ အေကာင္းဆံုး အၾကံေပးခ်င္တာေတာ႕ ကုိယ္ တကယ္ သြားမယ္ဆုိရင္ (ဘယ္ႏိုင္ငံျဖစ္ျဖစ္ေပါ႕ေလ) စံုစမ္းေပါ႕

အခု ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ seminor ေတြလုပ္ေပးေနပါတယ္ သြားတက္ပါ ေမးပါ ျမန္းပါ ကုိယ္ရထားတဲ႕ လက္မွတ္နဲ႕ ဘာေတြကုိ ဆက္တက္ႏိုင္မလဲ စံုစမ္းပါ ျမန္မာေတြက ေၾကာက္တတ္ၾကတယ္ အဲလိုမ်ိဳး seminor ဆုိရင္ မသြားခ်င္ၾကဘူး မဝံ႕ရဲတာပါတာေပါ႕ေနာ္ (ကုိယ္လဲ ဒီလိုပါပဲ) ကုိကုိ႕တံုးကလဲ ဒီလုိပါပဲ အစ ေတာ႕ သူလဲ ရွိန္သလိုလို ေၾကာက္တာေပါ႕ေနာ္ ေနာက္က်ေတာ႕ seminor ေတြခ်ည္း သြားတက္တာ အဲဒီမွာ သိလာရတာေပါ႕ေနာ္ ဘယ္ေက်ာင္းကေတာ႕ ကိုယ္႔ရဲ႕ အခုရထားတဲ႕လက္မွတ္ကုိလက္ခံတယ္ မခံဘူးဆုိတာ အဲဒီ seminor ေတြမွာ ပြင္႔ပြင္႔လင္းလင္းေမးလုိ႔ရပါတယ္ ရွက္စရာမလုိဘူး သူတုိ႕က ေသေသခ်ာခ်ာရွင္းျပေပးပါတယ္

agent ကုိ အားမကုိးရဘူး ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး ေကာင္းတဲ႕ agent ေတြရွိသလို မေကာင္းတာေတြလဲရွိပါတယ္ ဒါေၾကာင္႕ ေျပာျပတာပါ

အခု ကုိကုိ႕ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ Sunderland Uni မွာ ေရာက္ေနတယ္ Sunderland ဆုိေတာ႕ သိတဲ႕အတုိင္း ျမိဳ႕ေသးေလးေလ ဒီေတာ႕ အခ်ိန္ပုိင္း အလုပ္က ရွာရခက္တယ္ ေငြကလဲ ျပတ္ေနျပီ ေက်ာင္းကလဲ သူ႕ကုိ ပုိက္ဆံ အျပည္႕သြင္းခုိင္းနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ ဒုကၡေရာက္ေနတယ္ ေျပာတယ္ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ျမိဳ႕ၾကီးေတြ ဘာေတြ သြားတာ ေကာင္းတယ္ ဥပမာ London တုိ႕ Manchester တုိ႕လို ျမိဳ႕ၾကီးေတြက်ေတာ႕ ျမန္မာေတြလဲ ေပါတယ္ ျပီးေတာ႕ အခ်ိန္ပိုင္းက ရွာလုိ႕လြယ္တယ္ေလ ဆုိင္ေတြေပါတာကုိး အဓိက က ကုိယ္က ေသေေသခ်ာခ်ာ စံုစမ္းဖုိ႕ပါ ဘာလဲ ဆုိေတာ႕ ကုိယ္တုိင္ မစံုစမ္းၾကဘူး agent ကုိပဲ ဝ ကြက္အပ္ထားၾကတာ တကယ္လို႕ ကုိယ္က ထြက္ခ်င္တယ္ ႏိုင္ငံျခားမွာ ပညာသြားသင္ခ်င္တယ္ ဆုိရင္ အင္တာနက္ေတြမွာ ရွာၾကည္႕ေပါ႕ agent ေျပာတဲ႕ ေက်ာငး္ေတြက ဘယ္လုိမ်ိဳး အေျခအေန ရွိတယ္ဆုိတာ အခု အင္တာနက္ဆုိင္ေတြလဲ က်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႔ရွိေနျပီပဲ speed ကလဲေကာင္းပါတယ္ ကုိကိုေျပာသလုိပဲ ေက်ာင္းသားေတြကလဲ နင္႔လိုပဲေလ အဂၤလိပ္စာ ျမင္တာနဲ႕ မဖတ္ခ်င္ၾကေတာ႕ အကုန္လံုး agent ေျပာသမွ်ပဲ အဟုတ္ထင္တာကုိး တဲ႕

သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ဒီကုိ လာခ်င္တယ္ ဆုိတာနဲ႕ ဒါေလး ခ်ေရးျဖစ္သြားတာပါ

--------

ဒါကေတာ႕ ကုိယ္႕အျမင္ေပါ႕ေနာ္

ေရးခ်င္ေနတာေတာ႕ၾကာပါျပီ ကုိကုိကေတာင္ ေျပာေနေသးတာ အဲဒါမ်ိဳး အကုိးအကား နဲ႕ ေရးပါ႕လား နင္႕ပုိ႕စ္ၾကီးကလဲ ျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္းနဲ႕တဲ႕ အင္း ဆုိျပီး အကိုးေတြ အကားေတြ Border Agency က ေရးတာေတြ ဖတ္ျပီး ျပန္ေရးမလုိ႕ပဲ ရွိေသးတယ္ အရိုင္းက အဲဒီ ထုတ္ျပန္တဲ႕ဟာကို ေမးလ္ ပုိ႕လာတဲ႕ အယ္ အခြင္႕သင္႕လုိက္တာ ဆုိျပီး ဒီေကာင္႕ကုိ ခြင္႕ေတာင္းျပီး တင္လုိက္တာ ရွဲရွဲ

အားလံုး အဆင္ေျပပါေစလို႕ ေမွ်ာ္လင္႔ပါတယ္

ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၃ မွာ.....

ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၃ မွာ

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႕ပါ

မ်က္ရည္သြန္လုိ႕ ဘဝင္ညွိဳး

ဇူလုိင္ တစ္ဆယ္႕ကုိး

ျပည္ေထာင္စု ရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ တုိ႕ဖခင္

ေကာင္းေစခ်င္တဲ႕ မွာစကား

ငါတုိ႕မေမ႕အား

ဒါေလးပဲ ရပါေတာ႕တယ္ က်န္တဲ႕အေရွ႕က အပိုဒ္ေတြ မရေတာ႕ဘူးေလ

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကုိ ၁၃ ရက္ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၉၁၅ မွာ ေမြးခဲ႕ျပီးပါတယ္ ေရွ႕ေန ဦးဖာနဲ႕ မိခင္ ေဒၚစုက ေမြးခဲ႕ပါတယ္ (ဒါေတြကလဲ သိျပီးသားေတြပါ) ကဗ်ာထဲမွာ ပါတဲ႕အတုိင္းပဲ ဇူလုိင္လမွာ က်ဆံုးခဲ႕ပါတယ္ ၁၉ ရက္ ဇူလုိင္ ၁၉၄၇ ပါ အဲဒီေန႕မွာ ေခါင္းေဆာင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား က်ဆံုးခဲ႕ပါတယ္

၁၉ ဇူလုိင္ မေမ႕ႏိုင္ တဲ႕

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ နံမည္ေလးေတြရွိပါတယ္

ငယ္နံမည္က ထိန္လင္း

သခင္ ေအာင္ဆန္း လုိ႕လဲေခၚပါတယ္

ဂ်ပန္ အမည္ Omoda Monchi

တရုတ္အမည္ Tan Lu Sho

Resistance period code name: U Naung Cho

Contact code name with General Ne Win: Ko Set Pe.

ဒါေတြကေတာ႕ wiki ကေန ရတဲ႕အခ်က္ေတြပါ

အခုခ်ိန္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သာရွိေနခဲ႕မယ္ဆုိရင္ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၃ ရက္ေန႕ဟာ သူ႔ရဲ႕ အသက္ ၉၅ ႏွစ္ျပည္႕ေပါ႕ ဒါေပမယ္႕ အခုေနာက္ပိုင္း ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၃ ကုိေမ႕ေနခဲ႕ျပီး ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၄ က်ေတာ႕ သိၾကတယ္

ျမန္မာလူမ်ိဳးတိုင္းမွာ

အေဖႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္

တစ္ေယာက္က

ကိုယ့္ေသြးသားအေဖ

က်န္တစ္ေယာက္က

ျမန္မာလူမ်ိဳးကို ေမြးေပးတဲ့အေဖ

ျမန္မာလူမ်ိဳးရဲ႕အေဖ

ျမန္မာ့အေဖ

ေအာင္ဆန္းေပါ့။

ဒီက ေနရတဲ႕ ကဗ်ာေလးပါ ၾကိဳက္လုိ႕ပါ

A Night in Terror Tower (အပိုင္း ၂)

အခန္း (၂)

Eddie ေတာ္ေတာ္ေလး တုန္လႈပ္သြားခဲ႕တယ္ တျခားခရီးသြားေတြကလဲ ရင္သပ္ရွဳေမာျပီး အသက္ရွဴဖုိ႕ေတာင္ ေမ႕ေနခဲ႕တယ္ Mr. Starkes က ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာတယ္ ရယ္တာမွ သူ႕မ်က္ႏွာၾကီးကို နီေနတာပဲ

" ဒါကေလ Terror Tower မွာ အျမဲေျပာေနတဲ႕ ပ်က္လံုး တခုေပါ႕ ခင္ဗ်ားတုိ႕ကုိ ေပ်ာ္ေစခ်င္လို႕ပါ ဗ်ာ " တဲ႕ Eddie ကလြဲလို႕ ကြ်န္မအပါအဝင္လူအားလံုး ရယ္လုိက္ၾကတယ္ Eddie ကေတာ႕ တုန္လႈပ္ေနတံုးပဲ ျပီးေတာ႕

" ဒီလူရူးေနတာ " ဆုိျပီး တုိးတုိးေလး ေျပာတယ္

တကယ္ေတာ႕ Mr.Starkes ကေတာ္ေတာ္ေလး သေဘာေကာင္းျပီးေတာ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ႕လူတေယာက္ပါ ေတာ္ေတာ္ေလးလဲ ကူညီတတ္တဲ႕ tour guide တေယာက္ပါ လန္ဒန္မွာရွိရွိသမွ် သူအကုန္သိပံုေပၚတယ္ ကြ်န္မနဲနဲ စိတ္ကသိကေအာင္ျဖစ္တာ ဘာလဲ ဆုိေတာ႕ တခါ တခါ သူ႕ရဲ႕ British စကားေျပာကုိ သိပ္နားမလည္တာေလး တခုပါပဲ

" ခင္ဗ်ားတုိ႕ ေတြ႕တဲ႕အတုိင္းပါပဲဗ်ာ ဒီရဲတုိက္ၾကီးမွာ အေဆာက္အဦးေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္ ဒီအေဆာက္အဦးကေတာ႕ စစ္သားေတြ ေနဖုိ႕ထုိင္ဖုိ႕အတြက္ ေဆာက္ထားတဲ႕ တန္းလ်ားပဲျဖစ္ပါတယ္ " ဆုိျပီး Mr.Starkes က အေဆာက္အဦးေတြကုိ ညႊန္ျပျပီးေတာ႕ ရွင္းျပတယ္ ကြ်န္မက သူေျပာတဲ႕ စစ္သားေတြအတြက္ တန္းလ်ားဆုိတဲ႕အေဆာက္အဦးကို ဓာတ္ပံု ၂ ပံု ၃ ပံုေလာက္ ရုိက္လုိက္တယ္ အေဆာက္အဦးက ေတာ္ေတာ္ေတာ႕ရွည္ပါတယ္ ဒါေပမယ္႕ အျမင္႕ေတာ႕ နိမ္႕နိမ္႕ေလးရယ္ တဲသာသာေလာက္ပဲရွိပါတယ္ ျပီးေတာ႕ အဲဒီအေဆာက္အဦးအေရွ႕မွာ ရွိတဲ႕ လံုျခံဳေရးအေဆာက္အအံုအေသးေလးကုိလဲ ဓာတ္ပံုရိုက္ခဲ႕လိုက္တယ္

ကြ်န္မ ေနာက္ကလူေတြရဲ႕ ဟာ ဟင္ ဆုိတဲ႕ အံ႕ၾသသံေတြကုိ ၾကားလိုက္ရေတာ႕ ဘာမ်ားလဲ ဆုိျပီး ေနာက္လွည္႕ၾကည္႕လုိက္ေတာ႕ ေခါင္းစြပ္စြပ္ထားတဲ႕ လူတေယာက္ အေပါက္ဝ မွာ ရပ္ေနတယ္ အဲဒီလူက အစိမ္းေရာင္ စစ္အကၤ်ီၾကီးကုိ ဝတ္ထားျပီးေတာ႕ လက္မွာလဲ ေရွးေခတ္သံုး ပုဆိန္ၾကီးကုိ ကုိင္ထားတယ္ Mr Starkes ကေတာ႕ ဆက္လက္ရွင္းျပေနတယ္

" ဘယ္သူမ်ား ဒီမွာ ဆံပင္ညွပ္ခ်င္ၾကတံုး ဒါကေတာ႕ ရဲတုိက္ရဲ႕ ဆံပင္ညွပ္တဲ႕ ေနရာ ဆံသပဲျဖစ္တယ္ " တဲ႕ ကြ်န္မတုိ႕ေတြ ရယ္လုိက္ၾကတယ္ ခုဏကျမင္ခဲ႕တဲ႕ အစိမး္ေရာင္ဝတ္ထားတဲ႕ အာဏာပါးကြက္သားၾကီးက ကြ်န္မတုိ႕အားလံုးကို အေလးျပဳျပီးေတာ႕ အေဆာက္္အဦးထဲ ဝင္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္ Eddie က

" ဟိ ရယ္စရာၾကီးေနာ္ " ဆုိျပီး တုိးတုိးေလး လာေျပာတယ္ သူက ရယ္စရာလို႕သာေျပာတယ္ ကြ်န္မနားကုိ တုိးတုိးျပီး ကပ္လာတယ္

" ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ေတြ ဒီရဲတုိက္ထဲကုိ ဝင္ေတာ႕မွာျဖစ္တယ္ အထဲမွာ အခန္းေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႕ လမ္းေတြ အမ်ားၾကီးရွိတာေၾကာင္႕ လူေပ်ာက္သြားမွာ စုိးပါတယ္ ဒါေၾကာင္႕ အကုန္လံုး ပူးပူးကပ္ကပ္ေနျပီး ကြ်န္ေတာ္႕ေနာက္ကုိ လုိက္ခဲ႕ၾကပါ " ဆုိျပီး Mr Starkes က ေျပာတယ္ ကြ်န္မက

" ဝိုးးး စိတ္ဝင္စားစရာပဲ " Eddie က ကြ်န္မကုိ နားမလည္သလုိ လွမ္းၾကည္႕တယ္ ကြ်န္မက

" Eddie နင္ အထဲကုိဝင္ရမွာ မေၾကာက္ဘူးမလား " ဆုိေတာ႕ သူက

" ဘယ္သူလဲ ငါလား " ဆုိျပီး အထစ္ထစ္ အေငါ႕ေငါ႕နဲ႕ ေမးတယ္ Mr Starkes က ဆက္ျပီးေတာ႕ ေျပာတယ္

" အထဲမွာ ခင္ဗ်ားတုိ႕ အရမ္းစိတ္ဝင္စားဖုိ႕ေကာင္းတဲ႕ ပစၥည္းေတြ ေထာင္သားေတြကုိ ႏွိပ္စက္တဲ႕ လက္နက္ကိရိယာေတြကုိ ေတြ႕ရမွာျဖစ္တယ္ ဒီေထာင္က ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ႕ ရက္စက္တယ္ ကြ်န္ေတာ္ အၾကံတခုေတာ႕ ေပးခ်င္တယ္ ဗ်ာ ခင္ဗ်ားတုိ႕ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ဒီမွာ ေတြ႕ခဲ႕တဲ႕အတုိင္း မလုပ္ၾကဖုိ႕ပဲ " ဟားးးး လူတခ်ိဳ႕ရယ္ၾကတယ္ သူ႕ရဲ႕စကားကုိ ကြ်န္မကေတာ႕ သူေျပာတာနဲ႕တင္ အထဲကုိ ဝင္ခ်င္ေနျပီ Mr Starkes က

" ထပ္ေျပာမယ္ ဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္အားလံုးကို ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္ အားလံုး ပူးပူးကပ္ကပ္ေနျပီး လူစုမကြဲေအာင္ ေနပါ ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္ဆံုး လုိက္ပုိ႕တံုးက လူေပ်ာက္လုိ႕ဗ် ကြ်န္ေတာ္႕ သူေဌးဆုိရင္ ကြ်န္ေတာ႕္ကို အျမဲဆူတယ္ " ကြ်န္မ ရယ္မိတယ္ ဒီစကားဟာလဲ ေျပာေနက် ဟာသပဲ ထင္ပါရဲ႕လုိ႕ စိတ္ထဲ ေတြးလိုက္မိတယ္

အဝင္အဝမွာ ကြ်န္မက ေမွ်ာ္စင္ၾကီးကို ေမာ႕ၾကည္႕လိုက္တယ္ ေက်ာက္တံုးေတြနဲ႕ လုပ္ထားျပီး ေလးေထာင္႕ကြက္ေသးေသးေလးေတြက လြဲလုိ႕ ျပတင္းေပါက္လံုးဝ မရွိဘူး ဟုိးးးးး လြန္ခဲ႕တဲ႕ ႏွစ္ေပါင္းရာေပါင္းမ်ားစြာက လူေတြ ဒီမွာ အက်ဥ္းခ် ခံရတာပါလား လို႕ ကြ်န္မ စိတ္ထဲေတြးလိုက္မိတယ္

ကြ်န္မတုိ႕ေတြ အထဲကုိ စ ျပီးဝင္ပါျပီ

" ေဟးးး Eddie လွည္႕ ဒီဘက္ကုိလွည္႕ " လုိ႕သူ႕ကုိလွမ္းေျပာျပီးေတာ႕ကြ်န္မက အိတ္ထဲက ကင္မရာကို ထုတ္လုိက္တယ္

" သြားရေအာင္ဟာ သူမ်ားေတြ သြားကုန္ၾကျပီ " လုိ႕ Eddie က ေျပာတယ္

" လုပ္ပါဟာ ငါ နင္႕ကုိ ဒီ ရဲတုိက္ အဝင္ အဝ ေရွ႕မွာ ဓာတ္ပံုရိုက္ေပးခ်င္လို႕ပါ " ဆုိျပီး ကြ်န္မက ကင္မရာနဲ႕ သူ႕ကုိ ခ်ိန္လုိက္တယ္ Eddie ကေတာ႕ မခ်ိဳမခ်ဥ္မ်က္ႏွာ လုပ္ျပတယ္ ကြ်န္မက ကလစ္ ႏွိပ္လုိက္တယ္

ဘယ္လုိမွ ထင္မထားပါဘူး ဒီပံုဟာ Eddie အတြက္ ကြ်န္မ ေနာက္ဆံုး ရိုက္ေပးခဲ႕တဲ႕ ဓာတ္ပံု ဆုိတာ........

xxxxxxxxxxx

ဘယ္သူေျပာတံုး ပုိ႔စ္ တခါတင္ျပီး တလ ေလာက္ဆုိတာ ဟြင္းးးးး

A Night in Terror Tower by R.L.Stine

အခန္း (၁)


" ငါေၾကာက္တယ္ " လို႕ Eddie က ေျပာတယ္
ကြ်န္မလဲ ၾကက္သီးမ်ား ထ ျပီး အကၤ်ီဇစ္ကုိလည္ပင္းအထိ ဆြဲလုိက္မိတယ္
" နင္ေနာ္ ငါက နင္႕ကုိ ေတာင္းပန္ ခယျပီး Terror Tower လုိက္ခဲ႕ပါ ေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္ နင္သြားခ်င္တယ္ဆုိလုိ႕ေနာ္ "
သူက သူ႔ရဲ႕မ်က္ဝန္းညိဳညိဳ ေလးမ်ားနဲ႕ တာဝါၾကီးကုိေမာ႕ၾကည္႕လုိက္တယ္ ရုတ္တရက္ထူးဆန္းစြာ တုိက္ခတ္လာတဲ႕ေလက သူ႕ရဲ႕ ဆံပင္ေလးေတြက ပြတ္တုိက္သြားတယ္
" Sue ငါေလ ထူးဆန္းသလုိ ခံစားရတယ္ သိလား မေကာင္းတဲ႕အေငြ႕အသက္လုိပဲ "
ကြ်န္မက သူ႕ကုိ မႏွစ္ျမိဳ႕တဲ႕ ပံုစံ လုပ္ျပျပီးေတာ႕
" Eddie နင္ေနာ္ နင္႕အသက္က ၁၀ ႏွစ္ ျဖစ္ေနျပီေနာ္ ကိုယ္႕အရိပ္ကုိ ျပန္ျပီး ေၾကာက္ရေတာ႕မယ္႕အရြယ္မဟုတ္ဘူးေနာ္ ဒါက ရဲတုိက္ ေဟာင္းၾကီးတခုပဲ ေန႕တုိင္း ရာေက်ာ္တဲ႕ ခရီးသြားေတြ ဒီကုိလာၾကတာ "
" ဒါ ဒါေပမယ္႕ ဒီေနရမွာ လူေတြကုိ အက်ဥ္းခ်ထားခဲ႕တယ္ " ဆုိျပီး Eddie က ထစ္ထစ္ေငါ႕ေငါ႕ ေျပာတယ္ သူ႔မ်က္ႏွာကလဲ ခ်က္ခ်င္းကုိ ျဖဴေရာ္သြားတယ္
" လူေတြကုိ ဒီအထဲမွာ ပိတ္ေလွာင္ထားျပီး အစာေရစာငတ္ေအာင္ ထားျပီး ေသေစခဲ႕တာေလ "
" အာာာာာ အဲဒါ ဟုိးးးးးး လြန္ခဲ႕တဲ႕ အႏွစ္ တရာေလာက္ကပါ အခုသူတုိ႕ လူေတြကုိ အက်ဥ္းမခ်ေတာ႕ဘူးေလ ပုိ႔စကဒ္ေလးေတြပဲ ေရာင္းေတာ႕တာပါ " ဆုိျပီး ကြ်န္မက ေျပာတယ္
ကြ်န္မတုိ႕ ၂ ေယာက္ ေမွးမွိန္ေနျပီ ျဖစ္တဲ႕ castle ၾကီးကုိ စူးစုိက္ၾကည္႕ေနၾကတယ္
ရဲတုိက္ ရဲ႕ ေဘးတဖက္တခ်က္မွာ ေမွ်ာ္စင္ ၂ ခုက သူ႕ရဲ႕လက္သဖြယ္ မားမားမတ္မတ္ၾကီး တည္ရွိေနတယ္
ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း တုိက္ခတ္လုိက္ေသာ ေလေၾကာင္႕ ေက်ာရုိးထဲ ထိေအာင္ စိမ္႕သြားတယ္ သစ္ပင္အုိၾကီးေတြ ၾကည္႔ရတာလဲ ေျခာက္ျခားဖြယ္ရာ အတိေတြနဲ႔
ရာသီဥတုက ေႏြဦးရာသီနဲ႕မတူဘူး စိမ္႕ျပီးေအးေနတယ္ မုိးေရစက္တစက္ ကြ်န္မနဖူးေပၚသို႕ က်လာတယ္ ျပီးေတာ႕ ပါးျပင္ေပၚသုိ႕
အုိးးး ဘယ္ေလာက္မ်ား သာယာလိုက္တဲ႕ လန္ဒန္ပါလဲ ဒီလိုေန႕မ်ိဳးမွာ နံမည္ၾကီးလွတဲ႕ Terror Tower ၾကီးဆီကုိလာရတာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေကာငး္လုိက္သလဲ လို႕ ေတြးေနမိတယ္

ကြ်န္မတို႕က အခုမွ England ကုိ စ ေရာက္တာပါ First day ေပါ႕ Eddie နဲ႕ ကြ်န္မက လန္ဒန္ရွိ ျမင္ျမင္သမွ်ျမင္ကြင္းေတြကုိလုိက္ၾကည္႕ေနခဲ႕တယ္ ကြ်န္မတုိ႕ မိဘေတြကေတာ႕ ဟုိတယ္မွာ အစည္းအေဝး လုပ္ဖုိ႕ ေနရစ္ခဲ႕ၾကတယ္ ဒါေၾကာင္႕ ကြ်န္မတုိ႕က အခုလို ခရီးသြား အဖြဲ႕နဲ႕ ေရာက္လာရတာ ျဖစ္တယ္
ကြ်န္မတုိ႕ British Museum ကုိလဲ ေရာက္ျပီးျပီ Harrods department store ကုိျဖတ္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္ခဲ႕ၾကျပီးျပီ Westminster Abbey နဲ႕ Trafalgar Square ကုိလဲ ေရာက္ျပီးၾကျပီ
ေန႕လည္စာ အေနနဲ႕ကြ်န္မတုိ႕ English pub မွာ ဝက္အူေခ်ာင္းနဲ႕ mashed potatoes ကိုစားခဲ႕ၾကတယ္ အဲဒီေနာက္မွာေတာ႕ ကြ်န္မတုိ႕ ခရီးသြားအုပ္စု (tour အဖြဲ႕) ဟာ ဆုိရင္ ဘတ္စ္ကားစီးခဲ႕တယ္ ႏွစ္ထပ္ကားၾကီးရဲ႕အေပၚထပ္မွာ ထုိင္ျပီး ေနေရာင္ေလးနဲ႕ ၾကည္ႏူးစြာ စီးျပီးလုိက္လာခဲ႕ၾကတယ္

လန္ဒန္က ကြ်န္မထင္သလုိပါပဲ ၾကီးလဲၾကီးျပီး လူလဲထူထပ္တယ္ လမ္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ စတုိင္းဆုိင္ေတြ တကၠစီကားေတြနဲ႕ျပည္႕သိပ္ကာ jammed ျဖစ္ေနတယ္ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာလဲ ကမာၻအႏွံ႕အျပားအသီးသီးက လူေတြ ခရီးသြားေတြနဲ႕ ျပည္႕က်ပ္ေနတယ္ ကြ်န္မရဲ႕ေၾကာက္တတ္လွတဲ႕ ေမာင္ေလးကေတာ႕ ဘယ္ေနရာျဖစ္ျဖစ္ သြားရမွာ စိတ္လႈပ္ရွားျပီး ဂဏာမျငိမ္ ျဖစ္ေနတတ္တာ အခုလို မေရာက္ဘူးတဲ႕ city ဆုိေတာ႕ ပုိဆုိးတာေပါ႕ေလ ကြ်န္မက အသက္ ၁၂ ႏွစ္ရွိျပီဆုိေတာ႕ သူ႕ထက္ေတာ႕ တည္ျငိမ္ပါတယ္ ျပီးေတာ႕ကြ်န္မက သူ႕ကုိ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ျဖစ္ေအာင္ သူ႕ကုိ ထိန္းႏိုင္ပါတယ္

Eddie က Terror Tower ၾကီးကုိ သြားရေအာင္လုိ႕ ေျပာတံုးက ကြ်န္မ ေတာ္ေတာ္ေလး အံ႕ၾသခဲ႕တယ္ ကြ်န္မတုိ႕ ရဲ႕ Tour Guide က မ်က္ႏွာနီၾကီးနဲ႕ ထိပ္ေျပာင္ၾကီးပါ သူ႕နံမည္က Mr Starkes လို႕ေခၚတယ္ သူက ကြ်န္မတုိ႕ ခရီးသြားေတြကုိ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ လူစုေစပါတယ္ ကြ်န္မတုိ႕ အပါအဝင္ အားလံုး စုစုေပါင္း ၁၂ ေယာက္ေပါ႕ အကုန္လံုးက လူၾကီးေတြခ်ည္းပဲ ေလ ကြ်န္မတုိ႕ ၂ ေယာက္သာ ကေလးေတြေပါ႕
Mr Starkes က ကြ်န္မတုိ႕ကုိ ေရြးခုိင္းတယ္
" Museum နဲ႕ Tower ဘယ္ဟာကုိ သြားမလဲ " တဲ႕ Eddie က ထေအာ္တယ္
" Tower Tower Tower ကုိတခါမွ မေရာက္ဖူးဘူး Tower ကုိလုိက္ပုိ႕ေပးပါ " တဲ႕

ဒါနဲ႕ ကြ်န္မတုိ႕လဲ ဘတ္စ္ကားကုိအၾကာၾကီး စီးျပီးေတာ႕ ျမိဳ႕ျပင္ဆီသုိ႕ ထြက္လာခဲ႕ၾကတယ္
အုိေဟာင္းေနတဲ႕ အိမ္ေတြ လမ္းေပၚရွိ စတုိးဆုိင္ေတြကုိ ျဖတ္ျပီးေတာ႕ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ႕ ကြ်န္မတို႕ Terror Tower ၾကီးဆီသုိ႕ ေရာက္လာခဲ႕ၾကတယ္ ဘတ္စ္ကား ရပ္လုိက္တဲ႕အခါမွာ ကြ်န္မတို႕ ကားအျပင္ဘက္ကုိ ထြက္လုိက္ၾကျပီးေတာ႕ လမ္းက်ဥ္းက်ဥ္ေလးထဲ ေလွ်ာက္ဝင္လာၾကတယ္ လမ္းေလးက နံရံအျမင္႕ၾကီး တခုနဲ႕ ဆံုးသြားခဲ႕တယ္ (ျမန္မာလုိအေခၚဆုိရင္ အဲဒါ ျမိဳ႕ရိုးလုိ႕ ေခၚမယ္ထင္တယ္ေနာ္ ) အဲဒီနံရံၾကီးရဲ႕အေနာက္မွာေတာ႕ Terror Tower ၾကီးက မားမားမတ္မတ္ၾကီး တည္ရွိေနတယ္
" ျမန္ျမန္လာ ဟ Sue ရ " လို႕ Eddie က ကြ်န္မကုိ ေျပာတယ္
" ငါတုိ႕ေတြ အုပ္စုနဲ႕ ကြဲသြားလိမ္႕မယ္ " တဲ႕
" သူတုိ႕ ငါတုိ႕ကုိ ေစာင္႕မွာပါ စိတ္မပူပါနဲ႕ ငါတုိ႕ လမ္းမေပ်ာက္ပါဘူး " လို႕ ကြ်န္မက Eddie ကုိေျပာလုိက္တယ္ ကြ်န္မတို႕ အေဆာက္အဦးေပၚသုိ႕ ေျပးတက္လိုက္ျပီးေတာ႕ ေရွ႕ကသြားတဲ႕လူေတြေနာက္ကုိ အမီလုိက္ခဲ႕ၾကတယ္

Mr.Starkes က ကြ်န္မတုိ႕ အဖြဲ႕ကုိ လမ္းျပ ေခၚေဆာင္သြားခဲ႕တယ္ Mr.Starkes က မီးခုိးေရာင္ ေက်ာက္တံဳးေတြနဲ႕ေဆာက္ထားတဲ႕ အေဆာက္အဦးေရွ႕ကုိ ရပ္ျပီးေတာ႕ရွင္းျပတယ္ ေက်ာက္တံုးေတြၾကားထဲမွာလဲ ျမက္ပင္ေတြနဲ႕ အုိေဟာင္းေနတဲ႕ပံုကုိ ပုိေပၚလြင္ေစတယ္
" ဒီနံရံၾကီးကေတာ႕ original ရဲတုိက္ရဲ႕ နံရံပဲျဖစ္တယ္ ဒီဟာၾကီးကို Roman ေတြက လြန္ခဲ႕ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀၀ ေလာက္က ေဆာက္ခဲ႕ၾကတာ အဲဒီကတည္းက လန္ဒန္ဟာဆုိရင္ Roman city ျဖစ္ခဲ႕တာ " ကြ်န္မၾကည္႕လိုက္တယ္ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ အုတ္ေတြက်ကြဲျပီး လပ္ေနတဲ႕ေနရာေတြနဲ႕ ဒီနံရံၾကီးဟာ လြန္ခဲ႕တဲ႕ ႏွစ္ေပါင္း ၁၅၀၀ ေလာက္ကဟာၾကီးလားလုိ႕ေတာင္ သံသယ ဝင္မိတယ္ Mr Starkes ဦးေဆာင္တဲ႕ေနာက္ကုိ ကြ်န္မတို႕ လိုက္လာခဲ႕ၾကတယ္ သူက ရဲတုိက္ၾကီးမွ တဆင္႕ ေမွ်ာ္စင္ၾကီးဆီသုိ႕ ဦးတည္ကာ ေခၚလာခဲ႕တယ္


" ဒါကေတာ႕ Roman ေတြက ခံတပ္အျဖစ္ေဆာက္ထားတာပါ ေနာက္ေတာ႕ Roman ေတြထြက္သြားျပီးတဲ႕အခါ ဒါဟာ အက်ဥ္းေထာင္ ျဖစ္လာခဲ႕တယ္ေလ အဲဒီအထဲမွာ ရက္စက္မႈေတြ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္မႈေတြ လုပ္ခဲ႕တယ္ " Mr Starkes ကရွင္းျပေနတယ္ ကြ်န္မက ကြ်န္မရဲ႕ ကင္မရာ ေသးေသးေလးကို အိတ္ထဲကေန ထုတ္ျပီးေတာ႕ အဲဒီ Roman နံရံၾကီးကုိ ဓာတ္ပုံရုိက္လုိက္တယ္ ျပီးေတာ႕ ရဲတုိက္ထဲ ရွိပံုတခ်ိဳ႕ကုိလဲ ရိုက္လုိက္ေသးတယ္ ရာသီဥတုၾကီးက ပုိျပီးေတာ႕ မႈိင္းျပီး မုိးအုံ႕သြားသလို ပဲ ဒါေပမယ္႕ ပံုေကာင္းေကာင္းေတာ႕ ထြက္လာမယ္ ထင္ပါရဲ႕

" ဒီေနရာကေတာ႕ အခြန္မေဆာင္တဲ႕လူေတြ အေၾကြးမေပးတဲ႕လူေတြကုိ ထားတဲ႕ေနရာ ပဲ တကယ္လုိ႕ ခင္ဗ်ားတုိ႕ဟာ အခြန္ေဆာင္ဖုိ႕ ပုိက္ဆံမရွိဘူး ေမ႕ေနမယ္ဆုိရင္ ဒီအက်ဥ္းေထာင္ထဲကုိ ပုိ႕ခံရမွာေပါ႕ " လို႕ Mr Starkes က ဆက္ရွင္းတယ္ ကြ်န္မတုိ႕ေတြ guardhouse ေသးေသးေလး ကုိျဖတ္လာခဲ႕ၾကတယ္ အဲဒါေလးက phone booth အရြယ္အစားေလာက္ပဲရွိတယ္ ေက်ာက္တံုးျဖဴျဖဴေလးေတြနဲ႕ ေဆာက္ထားျပီး ေခါင္းမုိးေလးကလဲ ခပ္ေစာင္းေစာင္းေလး။ အဲဒီအထဲမွာ ဘာမွမရွိ ဗလာနတၳိပဲျဖစ္မွာပဲလို႕ ကြ်န္မ ေတြးလိုက္မိတယ္ မီးခုိးေရာင္ ယူနီေဖာင္းဝတ္ထားတဲ႕ အေစာင္႕တေယာက္က ေသနတ္ကုိ ပခံုးေပၚတင္ျပီးေတာ႕ အဲဒီထဲကေန ထြက္လာတာကုိ ကြ်န္မ တအံ႕တၾသကြ်န္မေတြ႕လုိက္ရတယ္။ ကြ်န္မ Eddie ကုိတုိးတုိးေလး ကပ္ေျပာလုိက္တယ္
" Eddie ငါတုိ႕ေတြ ဒီျမိဳ႕ရိုးကေန ေက်ာ္ျပီး အျပင္ဘက္ကုိဘာမွမျမင္ရဘူး သိလား အခုခ်ိန္ ငါတုိ႕လာရာလမ္းကုိ ျပန္လွည္႕မယ္ဆုိရင္ (ေနာက္ျပန္ဆုတ္မယ္) အခ်ိန္မီေသးတယ္ " Eddie နဲနဲ တုန္လႈပ္သြားတယ္ ကြ်န္မေျပာတဲ႕စကားေၾကာင္႔ပဲလား ဒါမွမဟုတ္ ခပ္ျပင္းျပင္းတုိက္ခတ္လိုက္တဲ႕ ေလးေအးေအးေၾကာင္႕လားေတာ႕မသိဘူး

အဲဒီအခ်ိန္မွာ Mr. Starkes က လူအုပ္ဘက္လွည္႕ျပီးေတာ႕
" ကြ်န္ေတာ္ တကယ္႕ကုိစိတ္မေကာင္းပါဘူး အားလံုးကုိလဲ ေဆာ္ရီးပါလုိ႕ေတာင္းပန္ပါတယ္ အကုန္လံုးကို မေကာငး္တဲ႕သတင္းတခုေျပာစရာရွိတယ္ " ဆုိျပီး သူက တေယာက္ခ်င္းစီကုိ တခုခုကို စိုးရိမ္ေၾကာင္႕ၾကတဲ႕မ်က္ႏွာအမူအရာနဲ႕ လုိက္ၾကည္႕လုိက္တယ္ Mr. Starkes ေျပာတဲ႕စကားေတြ အမူအရာေတြေၾကာင္႕ ကြ်န္မစိတ္ထဲထင္႔သြားတယ္ နဲနဲလဲ တုန္လႈပ္သြားမိတယ္ ဘာမ်ားပါလိမ္႕?
" ေဟ သတင္းဆုိ ဟုတ္လား ? " ဆုိျပီး Eddie က ကြ်န္မနားကို တုိးတုိးျပီး ကပ္လာတယ္ Mr. Starkes က သူ႕စကားကုိ ဆက္ေျပာတယ္
" ခင္ဗ်ားတုိ႕အားလံုး ဒီအထဲမွာ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ခံရမယ္ ဒီကို ဘာကိစၥနဲ႕ လာရတာလဲ ဆုိတဲ႕အေၾကာင္းရင္းအမွန္ကုိ ခင္ဗ်ားတုိ႕မေျပာသေရြ႕ တသက္လံုး ဒီမွာ အက်ဥ္းခ်ခံရမယ္ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္လဲ ခံရမယ္ "

xxxxxxxxxxxx

ဆက္ေရးပါဦးမယ္