ကြ်န္ေတာ္ အနာဂတ္ကာလကိုေရာက္ဖူးတယ္ အဲဒီမွာ ေန႔လည္စာစားဖူးတယ္ ဘာေတြရွိလဲဆုိတာကုိ ေတြ႔ခဲ႔ရတယ္ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အဲဒီကေနျပန္မလာသင္႔ဘူး
ကြ်န္ေတာ႔နံမည္ က ပေရာ္ဖက္ဆာ ဂ်ိမ္း။ အခ်ိန္ေတြေရြ႔လ်ားေျပာင္းလဲတာကိုေလ႔လာတယ္ မႏွစ္က အခ်ိန္ ယႏၱယား တခုကုိ ကြ်န္ေတာ္ တီထြင္ႏိုင္ခဲ႔တယ္။ ကြ်န္ေတာ႔္ရဲ႔ အခန္းထဲမွာ ကြ်န္ေတာ႔္လိုပဲ ပေရာ္ဖက္ဆာ တေယာက္ရွိတယ္ သူ႔နံမည္က ဟယ္တန္ တဲ႔ သူကေတာ႔ ေလဆာ လက္နက္ကို္စမ္းသပ္တီထြင္ဖို႔ လုပ္ေနခဲ႔တယ္။
ဟယ္တန္က " မင္း ငါ႔ရဲ႔ ေလဆာလုပ္ငန္းမွာ ကူသင္႔တယ္ မင္းရဲ႔ ယႏၱယားၾကီး က အသံုးဝင္မွာ မဟုတ္ဘူး ဘာမွျဖစ္လာမွာလဲ မဟုတ္ဘူး အဲဒါၾကီးနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္မေနနဲ႔ " လို႔ သူကကြ်န္ေတာ႔ကို ေျပာတယ္ သူမွားတယ္ ကြ်န္ေတာ္မွန္တယ္ဆုိတာကို ယႏၱယားၾကီး တီထြင္ျပီးသိခဲ႔ရတယ္။
ကြ်န္ေတာ္႔ရဲ႔ ယႏၱယားၾကီးကို Kronite X နဲ႔ အသံုးျပဳျပီး တီထြင္ခဲ႔တာ ျဖစ္တယ္ မၾကားဖူးလို႔ မအံ႔ၾသပါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လဲ အဲဒီ atom ကုိ တျခားအာကာသ တခုကေနရခဲ႔တာပါ ဒီကမၻာေပၚကမဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ကံေကာင္းတယ္လို႔ေျပာရမယ္ အဲဒါက တခုပဲရွိတယ္။ တျခားယႏၱယားေတြလိုပါပဲ စက္ထဲဝင္သြား ျပီး သြားခ်င္တဲ႔ ခုႏွစ္ ရက္ကုိ ႏွိပ္လုိက္ရံုပါပဲ။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ယုန္ေလးနဲ႔ စမး္သပ္ၾကည္႔ခဲ႔တယ္။ တနာရီအခ်ိန္ေစာျပီး start ခလုတ္ကိုႏွိပ္ခဲ႔တယ္။ ရုတ္တရက္ ယႏၱယားၾကီးေပ်ာက္သြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တနာရီၾကာေအာင္ ေစာင္႔ေနခဲ႔တယ္ တနာရီျပည္႔ေတာ႔ ျပန္ေပၚလာတယ္။ အထဲက ယုန္ေလးကလဲ ဘာမွမျဖစ္ဘူး ကြ်န္ေတာ႔ကိုေတာင္ ႏွာေခါင္းေလး ရွဳံျပီး ၾကည္႔ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ဒီယႏၱယားၾကီး အလုပ္လုပ္တယ္ဆုိတာကို ကြ်န္ေတာ္သိလုိက္ရတယ္ ခ်က္ခ်င္းပဲ ဆုိင္းင႔ံမေနပဲ စက္ထဲဝင္ျပီး သကၠရာဇ္ ၃၀၀၀ ကိုႏွိပ္လုိက္တယ္ စက္ထဲမွာစက္ေလွကား သြားေနသလုိမ်ိဳးခံစားလုိက္ရတယ္ ျပီးေတာ႔ ေအာက္ကို အရမ္းၾကီးထုိးက်သြားတာကို သိလုိက္ရတယ္ ခုႏွစ္ေတြက တေရြ႔ေရြ႔နဲ႔ ၃၀၀၀ လဲေရာက္ေရာ ရပ္သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လဲ ခန္းဆီးေလး ဖယ္ျပီး အျပင္ကုိၾကည္႔လုိက္တယ္။
ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းစိုစိုနဲ႔ သစ္ပင္ေတြ ဒရယ္ေတြ ေျပးလႊားေနတာကို ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ ျမင္႔မားလွတဲ႔ ေငြေရာင္အေဆာက္အအံုၾကီးေတြ တလက္လက္ေတာက္ပေနတာကို ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ ဘာကားသံမွလဲ မၾကားရပါလား အိုုးးးး ေငြေရာင္သေဘာၤၾကီး ေကာင္းကင္ေပၚမွာ ရြက္လႊင္႔ေနပါ႔လား ဘာသံမွလဲမၾကားရဘူး။ မထင္မွတ္စရာပါလား ကြ်န္ေတာ္ထင္ထားတဲ႔ ေနာက္ႏွစ္ေပါင္းမွာ ျဖစ္လာမယ္႔ လန္ဒန္ရဲ႔ ပံဳစံဟာဆုိရင္ လူသူထူထပ္ျပီး ကားသံေတြ ဆူညံေနလိမ္႔မယ္လို႔ထင္ထားတာ။လူတေယာက္က ကြ်န္ေတာ႔ဆီကိ ုေရြ႔လာတာကိုေတြ႔လုိက္ရတယ္ သူ႔ေျခေထာက္က ေျမၾကီးကို ထိထားရံုပဲ ေလထဲမွာ စကိတ္စီးေနသလိုပဲ။ အရပ္ရွည္ျပီး ခန္႔ညားတဲ႔ လူတေယာက္ပဲ ဒါေပမယ္႔ သူ႔အသားက ညိဳတယ္
သူက " မင္းက ပေရာ္ဖက္ဆာ ဂ်ိမ္း ျဖစ္ရမယ္ ဟုတ္လား ေတြ႔ရတာ ဝမ္းသာပါတယ္ " တဲ႔ ကြ်န္ေတာ္အံ႔ၾသစြာနဲ႔ သူ႔ကို စိုက္ၾကည္႔လိုက္မိတယ္ သူ ဝတ္ထားတာက အမဲေရာင္ ကုတ္အကၤ် ီနဲ႔ ေရႊေရာင္ ဖိနပ္ကို စီးထားတယ္ အဲဒီေရႊေရာင္ ဖိနပ္က ေျမၾကီးနဲ႔ထိမေနဘူးနဲနဲေလး ကြာေနတာကို ေတြ႔လုိက္ရတယ္။
" ကြ်န္ေတာ္႔နံမည္ကို ဘယ္လုိလုပ္ သိေနတာလဲ " လို႔အံ႔ၾသစြာေမးလုိက္မိတယ္
သူက " ခန္႔မွန္းၾကည္႔တာပါ ကြ်န္ေတာ္ ခင္ဗ်ားရဲ႔ စာအုပ္ေတြကို ဖတ္ဖူးတယ္ေလ "
" စာအုပ္ဘာစာအုပ္လဲ ကြ်န္ေတာ္ ဘာစာအုပ္မွမေရးဘူး " ဆိုေတာ႔
သူက " အခုေတာ႔မဟုတ္ေသးဘူးေလ ခင္ဗ်ားဒီကေန ျပန္သြားျပီးရင္ ေရးမွာ " တဲ႔ ျပီးေတာ႔ သူက သူ႔ကိုယ္သူမိတ္ဆက္တယ္ " ကြ်န္ေတာ႔နံမည္က ခ်ားလ္ တဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ဒီျမိဳ႔မွာ ေနပါတယ္ " ဆုိျပီး ေငြေရာင္ အေဆာက္အအံုၾကီးေတြကို လက္ညႈိးထိုးျပတယ္ " ျမိဳ႔အႏွံ႔ေလွ်ာက္ျပရမလား " တဲ႔ ဒါနဲ႔ကြ်န္ေတာ္လဲ ေခါင္းညိမ္႔လိုက္တယ္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ေတြ လယ္ကြင္းေတြကို ျဖတ္ျပီးသြားခဲ႔ၾကတယ္ သူကေတာ႔ သူ႔ရဲ႔ ေရႊေရာင္ဖိနပ္ေလးနဲ႔ ေလွ်ာတုိက္ျပီးသြားတယ္ ျမိဳ႔ထဲလဲေရာက္ေရာ အေဆာက္အဦးၾကီးေတြကလွမွလွ ေရပန္းေလးေတြ သံစဥ္ေလးေတြနဲ႔ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ေကာင္းလွတယ္ လူေတြက သူတို႔ရဲ႔ ေရႊေရာင္ဖိနပ္ေလးေတြနဲ႔ ေလွ်ာတုိက္ျပီးသြားၾကတယ္ သူတို႔အကုန္လံုး အသားက အညိဳေရာင္ပဲ အားလံုးက်န္းမာသန္စြမ္းျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတယ္ သူေတာင္းစားလဲမေတြ႔ရဘူး ဆင္းရဲသားလဲ မေတြ႔ရဘူး လူေတြက ကြ်န္ေတာ္႔ကိုၾကည္႔ေနတာနဲ႔ ခ်ားလ္ က
" ဒါပေရာ္ဖက္ဆာ ဂ်ိမ္းေလ သူက ငါတို႔ဆီကို လာလည္တာ " လို႔ မိတ္ဆက္ေပးတယ္ လူေတြက ကြ်န္ေတာ္႔ကို ျပံဳးျပျပီးလက္ျပႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္
" ဘာျမိဳ႔လို႔ ေခၚလဲ " လို႔ေမးေတာ႔ သူက
" New London " တဲ႔
" ဟင္ ကြ်န္ေတာ္ သိတဲ႔ လန္ဒန္နဲ႔လဲမတူပါလား "
" အင္းကြ်န္ေတာ္တု႔ိ အရင္က ဟာေတြကို ဖ်ိဳဖ်က္ျပီး အသစ္ေဆာက္ထားတာ ၾကာျပီ " လို႔သူကေျပာတယ္
" လြန္ခဲ႔တဲ႔ အႏွစ္ ၂၀၀၀ တံုးက Old London ကိုကြ်န္ေတာ္ စာအုပ္ထဲမွာပဲ ဖတ္ဖူးတယ္ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတဲ႔ေနရာပဲ " လို႔သူကေျပာတယ္
" ဟုတ္တယ္ " လို႔ျပန္ေျဖလိုက္တယ္ " ေန႔လည္စာစားရေအာင္ " ဆုိျပီး ဆိုင္တဆုိင္ရဲ႔ အျပင္ဖက္မွာ ဝင္ထုိင္လိုက္ၾကတယ္ သူက " grilled zerg ကုိစားၾကည္႔ အရမး္ေကာင္းတယ္ " လုိ႔ေျပာတယ္ ျပီးေတာ႔သူက ဆက္ျပီးေတာ႔ " ခင္ဗ်ားမွာ ေမးစရာ ေမးခြန္းေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္မလား "
" အင္း သိခ်င္တာေတြအမ်ားၾကီးပဲ ကြ်န္ေတာ္သိခ်င္တာက ဒီမွာ သက္ၾကီးရြယ္အုိေတြ မရွိဘူးလား "
" ရွိတယ္ ကြ်န္ေတာ္႔ကို ဘယ္ေလာက္လဲလို႔ ခန္႔မွန္းၾကည္႔စမ္းပါ ေနာက္ႏွစ္ဆုိရင္ ကြ်န္ေတာ္ အသက္ ၁၅၀ ျပည္႔ျပီ " တဲ႔ သူ႔ကို ၾကည္႔လိုက္တယ္ မ်က္ႏွာမွာ အေရးအေၾကာင္းလဲမရွိဘူး ၃၅ အျပင္မပိုဘူး
" မျဖစ္ႏိုင္တာ " ဆုိေတာ႔ သူက
" ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ေဆးတမ်ိဳးကို ရွာေတြ႔ခဲ႔ၾကတယ္ အုိမင္းရင္႔ေရာ္ျခင္းကို ကာကြယ္ေပးတယ္ ဒီမွာရွိတဲ႔လူတိုင္း အသက္ ၃၀၀ အထိေနႏိုင္တယ္ " လို႔သူကေျပာတယ္
" ဒါေပမယ္႔ ဖ်ားတာ နာေတာေရာ "
" ဒီမွာဘယ္သူမွ မဖ်ားဘူးေသလဲမေသဘူး နားလဲမေလးဘူး ကန္းလဲမကန္းဘူး ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ရဲ႔ လက္ေတြေျခေတြ တခုခုျဖစ္ရင္ ခြဲခနး္ထဲမွာ အသစ္တခုထပ္လုပ္ေပးတယ္ "
" ေကာင္းတာေပါ႔ ဒါနဲ႔ ဒီကလူေတြအကုန္လံုးအသား ညိဳတယ္ေနာ္ ဘာလို႔လဲ "
" လူမ်ိဳးေတြ ေရာကုန္ျပီေလ အမဲနဲ႔အျဖဴေတြရျပီး အညိဳေလးေတြ ေမြးလာၾကတာေလ ခင္ဗ်ားတုိ႔ဆီမွာ အသားအေရာင္ခြဲျခားမႈရွိတယ္ ဒီမွာမရွိဘူး " လို႔သူကျပန္ေျဖတယ္ " အိုး grilled zerg ရျပီ "
အဲဒီ grilled zerg ကိုေရႊပန္းကန္နဲ႔ထည္႔ထားျပီး လာခ်ေပးတယ္ အသားနဲ႔တူတယ္ လွီးျပီးစားၾကည္႔ေတာ႔ ေတာ္ေတာ္စားလို႔ေကာင္းတာပဲ ကြ်န္ေတာ္စားဖူးသမွ်ထဲမွာ ဒီအစားအစာက စားလိ႔ုအေကာင္းဆံုးပဲလို႔ မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္မိတယ္
" ဘာသားနဲ႔လုပ္တာလဲ "
" အသား ကြ်န္ေတာ္တို႔ တိရိစၦာန္ ေတြရဲ႔ အသားကို မစားဘူး မမွ်တဘူးထင္လို႔ သိပၸံပညာရွင္ေတြ တီထြင္ထားတဲ႔ အပင္ကေနရတဲ႔ဟာေလ အသားနဲ႔အရသာတူတယ္ အခုဆုိရင္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔က အသားစားဖို႔အတြက္ တိရိစၦာန္ေလးေတြကို သတ္စရာမလိုေတာ႔ဘူး " လုိ႔သူကေျပာတယ္ စားေသာက္ျပီးေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္က ခံုေပၚမွာ မွီျပီးစားျမံဳျပန္ေနလိုက္တယ္ ေနေရာင္က မ်က္ႏွာေပၚကို က်လာတာနဲ႔
" ဘာလို႔ဒီေလာက္ေတာင္ ေႏြးေနရတာလဲ အခုက ေဆာင္းရာသီမဟုတ္ဘူးလား ကြ်န္ေတာ္တို႔ အခ်ိန္နဲ႔ အတူတူပဲမလား "
" ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရာသီဥတုေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္လုိက္ျပီေလ အခ်ိန္တုိင္းေနသာတယ္ မုိးက ညက်မွရြာတယ္ ခရစ္စမတ္က်ရင္ ႏွင္းက်တယ္ "
အုိးးေကာင္းလိုက္တာ ဒီမွာ အဖ်ားအနာလဲမရွိ ဆင္းရဲမႈလဲမရွိ လူမ်ိဳးခြဲျခားမႈလဲမရွိ နဲ႔ေတာ္ေတာ္ေလး ေနခ်င္စရာေကာင္းတာပဲ လို႔ကြ်န္ေတာ္ ေတြးလိုက္မိတယ္
" စစ္ေတြဘာေတြေကာ မျဖစ္ဘူးလား " ဆိုေတာ႔
" ကြ်န္ေတာ္တို႔ စစ္မျဖစ္တာ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀၀ ေလာက္ကပဲေလ "
ဟ ဒါဆုိရင္ ဟယ္တန္တီထြင္ေနတဲ႔ ေလဆာလက္နက္က အလကားပဲ ဘာအတြက္လဲ သူကမွအသံုးမက်တာ လို႔စိတ္ထဲကေတြးလိုက္ျပန္တယ္ ျပီးေတာ႔ သူ႔ကို
" ဒီမွာ ေတာ္ေတာ္ ေလး ေနလုိ႔ေကာင္းမယ္႔ပုံပဲ ကြ်န္ေတာ္ဒီမွာေနခ်င္တယ္ " ဆုိေတာ႔သူက
" ဘာလို႔မျဖစ္ရမွာလဲ ခင္ဗ်ားေနခ်င္ရင္ေနေပါ႔ " တဲ႔ ဒါနဲ႔ကြ်န္ေတာ္လဲ စဥ္းစားလုိက္တယ္ အင္းဘာလုိ႔မျဖစ္ရမွာလဲ ဟုတ္သားပဲ ငါ႔မွာ မိသားစုလဲမရွိ ဒီမွာေနတာကမွ ပိုေကာင္းမယ္လို႔ ေတြးလိုက္မိတယ္ ျပီးေတာ႔သူ႔ကို " ကြ်န္ေတာ္ဒီမွာေနမယ္ ဒါေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္သြားခ်င္ေသးတယ္ " ဆိုေတာ႔ သူက
" ဘာလို႔လဲ "
" တျခားသိပၸံပညာရွင္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ လုပ္ႏိုင္ခဲ႔ေၾကာင္းၾကြားခ်င္ေသးတယ္ "
" အဲဒီေတာ႔ "
" ပေရာ္ဖက္ဆာ ဟယ္တန္ကို ကြ်န္ေတာ႔္ရဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈကို သိေစခ်င္တယ္ ကြ်န္ေတာ္ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနတာ မဟုတ္ပါဘူး ဆုိတာကို လက္ေတြ႔ျပခ်င္တယ္ "
" ခင္ဗ်ား မဟာအမွားၾကီးကို လုပ္ေတာ႔မွာပဲ ဒါေပမယ္႔ မတားပါဘူး " ဆိုျပီး ကြ်န္ေတာ႔ကို ယႏၱယားၾကီးဆီကို လုိက္ပို႔ေပးတယ္ သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္ အထဲဝင္ျပီး ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ အခ်ိန္ကို ႏွိပ္လုိ္က္တယ္ ခုႏွစ္ေတြ တေရြ႔ေရြ႔ျပဳတ္က်လာတာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္ ေနာက္ ေပါက္ကြဲသံၾကီးၾကားလုိက္ရျပီး ခတၱအဆက္အသြယ္ျပတ္သြားခဲ႔တယ္ ကြ်န္ေတာ္ ႏိုးလာခဲ႔တယ္ ေဆးရံုေရာက္ေနတာကုိ သိလုိက္ရတယ္ ဟယ္တန္က ကြ်န္ေတာ႔္ေဘးမွာ " ဘယ္လုိလဲ သက္သာရဲ႔လား " ကြ်န္ေတာ႔္ရဲ႔ေျခေထာက္ေတြလက္ေတြ နာေနတယ္ ေျခေထာက္မွာလဲေက်ာက္ပတ္တီးအေဖြးသားနဲ႔
" ဘာျဖစ္တာလဲ " လုိ႔ေမးလုိက္တယ္
" ကြ်န္ေတာ္လဲ ခင္ဗ်ားကို အဲဒီအေၾကာင္းေမးမလို႔ " တဲ႔ဟယ္တန္ကေျပာတယ္ " ကြ်န္ေတာ႔္ရဲ႔ ေလဆာနဲ႔ လက္ေတြ႔ခန္းထဲမွာ စမ္းသပ္ေနတံုး ရုတ္တရက္ ခင္ဗ်ားရဲ႔ စက္ၾကီးေပၚလာတယ္ေလ ျပီးေတာ႔ ေပါက္ကြဲသြားတာပဲ ကြ်န္ေတာ႔္ရဲ႔ ေလဆာလဲ အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာျဖစ္သြားျပီ"
" ကြ်န္ေတာ႔္ရဲ႔ ယႏၱယားေရာ "
" သူလဲေပါက္ကြဲသြားျပီ ခင္ဗ်ားအသက္ရွင္ေနတာ ကံေကာင္းတယ္မွတ္ပါ " ကြ်န္ေတာ္ မ်က္စိကို စံုမွိတ္ထားလုိက္မိတယ္
ဟယ္တန္က " အဆင္ေျပရဲ႔လား ကြ်န္ေတာ္ ဘာလုပ္ေပးရဦးမလဲ "
" ကြ်န္ေတာ႔ကို ထားခဲ႔ျပီးထြက္သြားေပးပါ " လုိ႔ကြ်န္ေတာ္ ေတာင္းဆုိလုိက္တယ္
ဟယ္တန္ထြက္သြားျပီ
ကြ်န္ေတာ႔္ရဲ႔ ယႏၱယားၾကီးကို ဘယ္လုိမွ ျပန္ေဆာက္လို႔မရေတာ႔ဘူး kronite X ကမရွိေတာ႔ဘူး ကြ်န္ေတာ္ျပန္မလာသင္႔ဘူး အဲဒီမွာပဲေနသင္႔တယ္
ၾကယ္ကေလး က အသစ္မတင္ဘူးလားဆုိလုိ႔ တင္လုိက္တာပါ
အမွားအယြင္းရွိရင္လဲ ျပင္ဖတ္ေပးပါဦးလို႔
အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါသည္
ငွက္ကေလး ရဲ႔ ေကာင္းကင္ျပာ
မဂၤလာပြဲမွာ သီခ်င္းေတြ ဆုိေနတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ကုိ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ၾကည္႔ေနတဲ႔ သူမ ဘယ္အခ်ိန္ ေလာကၾကီးကေန ထြက္ခြာမလဲ ?
သီခ်င္းေတြ ဆုိျပီးလို႔ သူမ်ားေတြ ကေနခ်ိန္မွာေတာ႔ သူမ မတ္တပ္ရပ္ႏိုင္စြမ္းမရွိပါဘူး ကဖုိ႔ေနေနသာ နာက်င္လြန္းလွတဲ႔ ဒဏ္ကုိ အံၾကိတ္ျပီး ခံေနခဲ႔ပါတယ္ ကြ်န္ေတာ္သူမ ကို ဘာမ်ားလုပ္ေပးႏုိင္ပါသလဲ အဲဒီ နာက်င္မႈကေန လြတ္ေျမာက္ေအာင္ 
ကြ်န္ေတာ္႔ရဲ႔ သတုိ႔သမီးေလးဟာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အတူ လက္ထပ္ျပီး ငါးရက္အၾကာမွာ လူ႔ေလာက ကေနအျပီးပုိင္စြန္႔ခြာခဲ႔ပါတယ္ ကြ်န္ေတာ္ သူမ နဲ႔ အတူေနတဲ႔အခ်ိန္ေလးေတြကို ေမ႔မွာမဟုတ္ပါဘူး " ေနာက္ဘဝဆုိတာ ရွိခဲ႔ရင္ ငါနင္႔ကုိလက္ထပ္မယ္ ျပီးရင္ ငါတုိ႔မခြဲအတူ ေနၾကမယ္ " လို႔ကြ်န္ေတာ္ တီးတုိးေျပာဆုိေနတာကို သူမ ၾကားႏုိင္ပါေစ
