Final Destination

ကြ်န္မ အေရွ႔မွာ ထုိင္ေနတဲ႔ အဘြားအုိဟာ ကာတြန္းကားထဲက စုန္းမၾကီးနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကို တူပါတယ္ သူ႔ကုိ အက်ၤ ီအမည္းၾကီးသာဝတ္ေပးၾကည္႔ တကယ္႔ စုန္းမ ၾကီးပဲ ကြ်န္မ အဲဒီလိုေတြးလိုက္မိပါတယ္ သူမ်ားကို စိတ္ထဲကေန အဲလုိမ်ိဳးေျပာတာ မေကာင္းပါ အဘြားအုိက ကြ်န္မကုိ
" ကေလးမ ဘယ္ကုိ သြားမွာလဲ " တဲ႔
" မႏၱေလးကိုပါ " လုိ႔ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ျပန္ေျဖလုိက္ပါတယ္
" အင္းးး ကေလးမ သိလား အခု ဒီရထားက ခဏေနရင္ ေမွာက္မွာေလ "
" ရွင္ " ကြ်န္မ တအံ႔ တၾသေရရြတ္လိုက္မိပါတယ္
" ဟုတ္တယ္ ကေလး မ ရထားလမး္လႊဲတဲ႔ လူရဲ႔ ေပါ႔ေလ်ာ႔မႈေၾကာင္႔ ေပါ႕ ဒါေပမယ္႔ေလ သူ႔ကို အျပစ္တင္လို႔ မရပါဘူး ဒီမွာ ရွိတဲ႔ လူအားလံုး ဥပေစၦဒက ကံပါလာတာကုိး "
" ရွင္ အဘြားေကာ ပါလား အဲဒါ "
" အင္းေပါ႔ "
" သိရဲ႔ နဲ႔ အဘြားဘာလို႔ ဒီရထားေပၚလိုက္လာတာလဲ "
" ေရွာင္လို႔ မရဘူး ကေလးမ ဒီတခါလြတ္လဲ ေနာက္တခါေလ "
" ဒါဆုိရင္ အဘြားသမီး ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲဟင္ "
" ဘာမွလုပ္လုိ႔မရဘူး သမီး ဘုရားစာသာ ရြတ္ေန " ေျပာလို႔ မဆံုးေသးဘူး ဒုန္းးးး ဆုိတဲ႔ အသံၾကီးနဲ႔အတူ ရထားကုိ ေနာက္ရထားတစီးက ခါးလယ္ကေန ျဖတ္တုိက္တာ လူေတြ ေအာ္ၾကဟစ္ၾက နဲ႔ ေပါက္ကြဲသံၾကီးကလဲ ဟီးေနတာပဲ

ကြ်န္မ ေခြ်းေတြ ရႊဲနစ္လွ်က္ အိပ္ယာမွ လန္႔ႏိုးလာတယ္
" ဟူးးး ေတာ္ပါေသးရဲ႔ အိမ္မက္ျဖစ္ေနလို႔ "
ဒါေပမယ္႔ ကြ်န္မ မေပ်ာ္ႏိုင္ပါ ဘာလို႔ ဒီအိမ္မက္ပဲ ခဏခဏ မက္ေနတာလဲ စဥ္းစားလုိ႔မရဘူး တပတ္ တခါ တခါတေလ ႏွစ္ပတ္တခါ ဆက္တုိက္လုိမက္ေနတယ္ အိမ္မက္ထဲမွာ ေျပာတဲ႔ စကားေတြ အကုန္လံုးတူတယ္ မေျပာင္းဘူး ဘာလို႔လဲ ကြ်န္မ ဘာလုပ္သင္႔သလဲ ဒီိလိုနဲ႔ ကြ်န္မ မွာ စိတၱဇ ေရာဂါ စြဲကပ္လာတယ္ အဲဒါကေတာ႔ ကြ်န္မ ရထားလံုးဝ မစီးျခင္းပဲ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ လံုးဝ မစီးဘူး ပိုက္ဆံကုန္ရင္ ကုန္ပါေစ ေလယာဥ္စီးတယ္ ကားစီးတယ္ ဘယ္ေတာ႔မွ ရထားမစီးေတာ႔ အဲဒီအိမ္မက္မက္ျပီး ကတည္းက
ဒီလိုနဲ႔ အဲဒီ အိမ္မက္ မမက္ေတာ႔ျပန္တာ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေနပါျပီ လူလဲေမ႔ေမ႔ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္

တီတီ တီတီ
ဖုံးျမည္လာလို႔ေကာက္ကိုင္လုိက္တယ္
" ဟယ္လုိ "
" မမလား မမေရ ေမေမ ေနမေကာင္းလုိ႔ မမကုိေတြ႔ခ်င္တယ္ေျပာတယ္ လာႏုိင္ရင္လာခဲ႔ပါလား "
" ဟယ္ေတာ္ေတာ္ေလး ေနမေကာင္းျဖစ္တာလား ဘာျဖစ္တာလဲ "
" လူၾကီးေရာဂါပါ မမေရ ေမေမက မမကိုေတြ႔ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ ေလ "
" ေအးေအး အျမန္ဆံုးလာခဲ႔မယ္လို႔ ေမေမ႔ကိုေျပာလုိက္ေနာ္ "
ကြ်န္မ စိတ္ပူသြားတယ္ ဒါနဲ႔ ေလယာဥ္လက္မွတ္ဝယ္တယ္ အနီးကပ္မွ ဝယ္ေတာ႔ မရဘူး ကားနဲ႔သြားရင္ၾကာမွာစိုးလို႔ ရထားနဲ႔ လာခဲ႔လုိက္တယ္
ရထားေပၚေရာက္ေတာ႔ မဂၢဇင္းစာအုပ္ကိုဖတ္ေနလုိက္တယ္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာသြားမွန္းမသိဘူး ရထားက ထြက္တာအရွိန္ေတာင္ရေနျပီ ဝတၳဳကလဲေတာ္ေတာ္ေလး ဖတ္လုိ႔ေကာင္းတာကိုး ဒါနဲ႔ မဂၢဇင္းထဲရွိ ဝတၳဳ အားလုံးကုန္သြားေတာ႔ ကြ်န္မအေရွ႔က လူကို သတိထားမိတယ္ ဟင္ ကြ်န္မ အရမ္းလန္႔သြားတယ္ အိမ္မက္ထဲက အဘြားအိုပါလား ကြ်န္မကို ျပံဳးျပီးၾကည္႔ေနတယ္
" ကေလးမ ဘယ္ကို သြားမွာလဲ " တဲ႔ အိမ္မက္ထဲက စကားလံုးေတြပဲ ကြ်န္မ အထစ္ထစ္နဲ႔
" မန္ မႏၱေလးကို " လုိ႔ေျပာလုိက္တယ္
" ကေလးမ သိလား အခု ဒီရထားက ခဏေနရင္ ေမွာက္မွာေလ " ကြ်န္မ မ်က္ႏွာမွာ ေသြးမရွိေတာ႔ဘူး ထင္တယ္ တုန္လႈပ္စြာနဲ႕
" ဟုတ္ကဲ႔ " လုိ႔ ေခါင္းညိမ္႔ျပလုိက္မိတယ္
" ေအာ္ ကေလးမ သိတယ္ကိုး "
" အဘြားကြ်န္မ ဘာလုပ္ရမလဲ ဟင္ "
" ဘာမွလုပ္လို႔မရဘူး ကေလးမရဲ႔ ေရွာင္လႊဲလုိ႔ မရတာကို မေရွာင္ပါနဲ႔ ရင္ဆုိင္လုိက္ၾကတာေပါ႔ေလ " တဲ႔ စကားလဲဆံုးေရာ ဝုန္းးးး ဆုိတဲ႔ အသံၾကီးနဲ႔အတူ...

မီးခိုးေတြ လူေတြေအာ္ဟစ္သံေတြ အပိုင္းပိုင္းျပတ္ေနတာေတြကို ကြ်န္မန႔ဲ အဘြားအုိရဲ႔ ဝိဥာဏ္က ၾကည္႔ေနတယ္ ခဏေနေတာ႔ လူေတြ ေရာက္လာျပီး ေဆးရံုတင္ဖုိ႔ လုပ္ၾကတယ္ အဘြားအုိက
" ကေလးမ သြားၾကစို႔ " တဲ႔
ကြ်န္မလဲ အဘြားအုိကို္ တြဲရင္း တေျဖးေျဖး ကြ်န္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ .......

ၾကည္႔ရတဲ႔ Final Destination ကားေလးကုိ သတိရျပီး အုိင္ဒီယာရလုိ႔ ခ်ေရးျဖစ္ပါတယ္
အားေပးတာ ေက်းဇူးးအထူးတင္ရွိပါတယ္ ရွင္
သိပ္မေကာင္းရင္လဲ သည္းခံျပီး ဖတ္ေပးၾကပါရွင္